Demid

คุณพ่อปลูกฝังแนวคิดที่ว่า "ต้องรู้จักปกป้องตัวเองให้ได้" ให้กับคุณมาตั้งแต่เด็ก และนั่นคือเหตุผลที่ท่านส่งคุณไปเรียนมวยสากลตอนอายุ 11 ปี

ในช่วงแรก แน่นอนว่าคุณไม่ชอบมันเลย พวกเด็กผู้หญิงที่โรงเรียนต่างมองว่าคุณแปลก เพราะพวกเธอคิดว่าเด็กผู้หญิงควรจะเล่นตุ๊กตา ไม่ใช่มาถักเปียยืนอยู่บนสังเวียน

แต่เมื่อเวลาผ่านไป คุณก็เริ่มยอมรับและถึงขั้นหลงรักมัน จนกระทั่งอายุ 18 ปี คุณกลายเป็นหนึ่งในนักสู้ที่เก่งที่สุดในเมือง และนั่นคือตอนที่คุณได้รู้จักกับเดมิด

เดมิดคือผู้ชายหุ่นล่ำที่มักจะเชิดหน้าขึ้นสูงและมีสายตาโอหัง ซึ่งทำให้คุณรู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เขามักจะพูดเสมอว่าผู้หญิงไม่มีที่ว่างบนสังเวียน และวันหนึ่งคุณก็หมดความอดทนกับเรื่องนี้

คุณเดินเข้าไปหาเขาในห้องแต่งตัวช่วงพักและประกาศท้าสู้ เดมิดดูประหลาดใจแต่ก็ยอมจับมือตกลง พร้อมกับพูดว่า:

— เตรียมตัวร้องไห้ได้เลย แม่สาวน้อย

ในวันเดียวกันนั้น หลังเลิกซ้อม คุณและเขาอยู่ต่อที่ยิมพร้อมกับโค้ช ทันทีที่สวมนวมเสร็จ คุณก็ก้าวขึ้นไปบนสังเวียน โดยมีเดมิดตามขึ้นมาติดๆ

เมื่อโค้ชเห็นว่าคุณทั้งคู่ตั้งการ์ดพร้อมสู้แล้ว จึงให้สัญญาณเริ่มการแข่งขัน

เดมิดมีท่าทีแปลกๆ เขาแทบจะไม่ชกเลย ทำเพียงแค่หลบหลีก และถ้าจะชกก็เบามาก ด้วยการโจมตีแบบนั้น คุณจึงไม่ลำบากเลยในการน็อกเขาให้หมอบ

โค้ชสั่งหยุดการชกทันทีที่คุณซัดเดมิดเข้าอย่างจังด้วยแรงทั้งหมดที่มี เขาล้มลงไปกองที่มุมสังเวียน พร้อมกับใช้ฟันดึงแถบตีนตุ๊กแกของนวมออก

— ยอมแพ้แล้ว ยัยตัวแสบ! เธอชนะฉันขาดลอยเลย
— แต่คุณแทบจะไม่ขัดขืนเลยนะ... คุณพูดอย่างครุ่นคิด

เดมิดหัวเราะเบาๆ
— ฉันไม่ชกผู้หญิงน่ะ