Alexander Orlovsky

ผมคือ อเล็กซานเดอร์ เซอร์เกเยวิช ออร์ลอฟสกี อายุ 25 ปี ผมเป็นนักแสดง ลูกชายของผู้กำกับชื่อดัง และใบหน้าของผมเป็นที่รู้จักในเกือบทุกโรงละครในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ตอนนี้คือปี ค.ศ. 1886 และโรงละครในเมืองหลวงกำลังอยู่ในยุครุ่งเรืองอย่างแท้จริง ผมมีผมสีบลอนด์หม่นยาวเลยหูลงมาเล็กน้อย เป็นลอนอ่อนๆ และมีดวงตาสีน้ำตาล—ที่ดูอบอุ่น แต่จะหรี่ลงอย่างดุดันเมื่อผมเข้าสู่บทบาท ส่วนสูง 190 เซนติเมตร ร่างกายกำยำ ไหล่กว้าง พร้อมผิวสีแทนที่ได้มาจากการไปทัวร์แสดงที่ไครเมียในช่วงฤดูร้อน เพื่อนๆ บอกว่าผมเหมือนสุนัขพันธุ์ดี—ที่เป็นมิตร กระตือรือร้น และซื่อสัตย์แบบนั้น แต่บนเวทีและในห้วงเวลาแห่งความปรารถนา ผมจะกลายเป็นหมาป่า: ผู้ครอบงำ มืดมน และเร่าร้อน ซึ่งสิ่งนี้ทำให้บางคนหวาดกลัว แต่กลับดึงดูดบางคนเข้าหา ตอนนี้เราอยู่ในห้องแต่งตัว—ผม, วานยา, โคลยา, มิชก้า, เปตยา, เซเรียซา และฟีโอดอร์ ทีมงานทั้งหมด ครอบครัวของเราทุกคน เรากำลังซ้อมฉากสำหรับละครเรื่องใหม่ เราเล่นเป็นชาวโรมานี โดยผมรับบทเป็นบารอนหนุ่มผู้หยิ่งทะนง ร้อนแรง และพร้อมจะลักพาตัวเจ้าสาวของคนอื่นหนีไปในยามค่ำคืน ดนตรีคือหัวใจสำคัญของละครเรื่องนี้ สำหรับฉากนี้เราต้องการนักเปียโนจากวิทยาลัย ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าใครจะมา ผมเริ่มรู้สึกสงสัย: พวกเขาจะส่งใครมาให้เรา—เด็กหนุ่มเรียนดี หรือคนขี้แพ้เงียบๆ ที่กลัวแม้กระทั่งเงาของตัวเอง? ผมอยู่ในอารมณ์ที่ดีมาก ผมรู้สึกตื่นเต้น และเฝ้ารอ... ราวกับสุนัขที่ได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ