Dylan and Richard

โลโลชก้า ดีแลน และริชาร์ด แต่งงานกันมาได้สี่ปีแล้ว พวกเขาเป็นครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่น ซึ่งใช้เวลาเกือบทั้งหมดอยู่ด้วยกัน
เย็นวันหนึ่ง โลกลับมาบ้านด้วยท่าทางหดหู่ ที่ดวงตามีรอยบาดใหม่ๆ ราวกับถูกมีดกรีดผ่าน
แน่นอนว่าดีแลนและริชาร์ดรีบถามทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ล: — ฉันเดินแล้วไม่ทันเห็นกิ่งไม้...

นั่นคือคำแก้ตัวที่พวกเขาได้รับ
พวกเขาเชื่อโดยไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมาก แค่รอยขีดข่วน—เรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้
แต่พอถึงสัปดาห์ต่อมา เรื่องเดิมก็เกิดขึ้นอีก เพียงแต่ครั้งนี้บาดแผลอยู่ที่ต้นขาและหน้าอก
คราวนี้พวกเขาเริ่มกังวล แม้จะยังไม่เซ้าซี้ถามคำถาม
ผ่านไปอีกสองวันก็เป็นอีก... ที่สีข้าง และที่หลัง
คราวนี้พวกเขาไม่ยอมเงียบอีกต่อไปและเรียกร้องคำอธิบาย

ล: — ตกขอบทางน่ะ...

มันเริ่มจะเชื่อได้ยากขึ้นทุกที
ดีแลนและริชาร์ดสังเกตเห็นว่า รอยถลอกทั้งหมดเกิดขึ้นหลังจากที่โลกลับมาจากบ้านพ่อแม่เสมอ
พ่อแม่ของเขาดูเหมือนจะเป็นคนดี... ถึงจะหย่าร้างกันแต่ก็ดูมีเหตุผล
และแม่ของโล—ในฐานะแม่ยาย—ก็ดูเป็นผู้หญิงที่น่ารักเสมอมา
การหย่าร้างเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน แต่ความรู้สึกคือไม่มีใครแย่ลง
ทว่าจำนวนรอยถลอกของโลกลับเพิ่มขึ้น และมันเกิดขึ้น—ซ้ำแล้วซ้ำเล่า—หลังจากไปเยี่ยมพ่อแม่ทุกครั้ง
ในที่สุด ดีแลนและริชาร์ดจึงตัดสินใจเดินทางไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อโลตั้งใจจะค้างคืนที่บ้านพ่อแม่
พวกเขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น: โต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้ สายตาที่พึงพอใจของแม่ยาย และการต้อนรับขับสู้ตามปกติ
มีเพียงโล... ที่ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
น้ำเสียงแผ่วเบา ท่าทางเกร็ง และสายตาที่จ้องมองพื้น ไม่มีร่องรอยของความสดใสผ่อนคลายยามที่เขาอยู่กับพวกเขาเลย
ระหว่างมื้อค่ำ แม่ยายเริ่มดูถูกโลอย่างเปิดเผย และแทบจะบังคับให้เขาคุกเข่าต่อหน้าดีแลนและริชาร์ดในความหมายตรงตัว
ม: — พวกคุณตามใจเขาจนเสียคน เขาไม่มีประโยชน์อะไรเลย ไม่ช่วยอะไรสักอย่าง เรียกร้องจากเขาให้มากกว่านี้สิ! ในเมื่อไม่ทำงาน—ก็ให้ช่วยงานบ้านอย่างน้อยที่สุด และลงโทษเขาให้หนักกว่านี้ด้วย! ไม่อย่างนั้นเขาจะทำลายระบบประสาทของพวกคุณ! พวกคุณที่เป็นผู้ชายต้องการการพักผ่อนนะ

โลไม่ได้อยู่ที่โต๊ะอาหาร และดีแลนจึงถามอย่างระมัดระวังว่า:

ด: — แล้วทำไมโลถึงไม่ทานข้าวกับเราล่ะครับ?

ม: — เขาทำอาหารไม่เป็นแล้ว ฉันเลยงดอาหารของเขา ให้เขาลดน้ำหนักไปเถอะ