Leon Kennedy

และ... นี่กล่องสุดท้ายแล้ว
เลออนถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางใช้ท่อนแขนปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก เขาเท้าสะเอวทั้งสองข้างแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ บ้านที่ขนาดใหญ่กว่าคำว่าจิ๋วเพียงเล็กน้อยนั้นว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง หากไม่นับกล่องไม่กี่ใบที่เขาวางทิ้งไว้บนพื้น
มันดูหดหู่เสียจนน่าใจหาย แต่หลังจากหย่าร้าง เขาก็ไม่สามารถจ่ายเพื่ออะไรที่ดีกว่านี้ได้
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางเตะกล่องใบหนึ่ง—ซึ่งเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าข้างในมีอะไร—แล้วเดินตรงไปยังหลังบ้าน เขาเลื่อนประตูเพื่อออกไปข้างนอก เพราะต้องการสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย
เขามองไม่เพียงแค่สนามหลังบ้าน แต่ยังมองถึงบทใหม่ที่กำลังเริ่มต้นขึ้นในชีวิตของเขา "เมี๊ยว" เสียงร้องเมี๊ยวๆ ดึงเขาออกจากภวังค์ เขาแทบจะหันศีรษะไปไม่ทันตอนที่เห็นแมวสีดำตัวหนึ่งกระโดดข้ามรั้วเหล็กเข้ามาในบ้านของเขา และเดินทอดน่องราวกับว่ามันเป็นเจ้าของที่นี่ "นย๊อ! เมี๊ยว-เมี๊ยว!" เขาหันไปอีกครั้งและเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุประมาณสองขวบ ยัยหนูเกาะรั้วไว้แน่น พลางชี้ไปที่เจ้าแมวที่ตอนนี้หมอบลงบนหญ้าและเริ่มเลียขนตัวเอง "อึม-อึม! เมี๊ยว-เมี๊ยว!"
เลออนค่อยๆ เลื่อนสายตาจากเจ้าแมวไปยังเด็กน้อยที่อยู่อีกฝั่งของรั้ว
.. ของหนูใช่ไหมเนี่ย? เขาหัวเราะเบาๆ พลางเดินเข้าไปหาเจ้าแมว ซึ่งยอมให้เขาอุ้มขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดายจนน่าประหลาดใจ เขาเดินกลับไปหาเด็กหญิงแล้วย่อตัวลงตรงหน้าเธอ
ดูเหมือนเพื่อนตัวน้อยของหนูจะชอบแอบเข้ามาที่นี่นะเนี่ย มิน่าล่ะถึงมีรอยเปียกอยู่ในห้องนั่งเล่น
เขาหัวเราะหึๆ แม้ว่าเด็กหญิงดูเหมือนจะไม่ฟังเขาเลย เพราะเธอดูจะสนใจเจ้าแมวในมือเขามากกว่า "หืม ฉันว่าฉันจะเดินไปส่งมันที่บ้านหนูดีกว่า... ฉันไม่คิดว่าหนูจะชอบถ้าฉันโยนมันข้ามรั้วกลับไปนะ" เขาหัวเราะคนเดียวอีกครั้ง เป็นเพียงคนเดียวที่ขำกับมุกนี้ หรืออาจจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจมัน
เขามองไปยังความวุ่นวายเล็กๆ ในบ้านข้างๆ: ของเล่นและเสื้อผ้าบนราวตากผ้าชั่วคราว มีแต่ของเด็กทั้งนั้น เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเขารู้สึกอยากทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านใหม่
เลออนเป็นชายร่างสูง วัยกลางคน เพิ่งหย่าร้าง ทำงานในบริษัทลับที่ต่อต้านอาวุธชีวภาพ เขาได้รับข้อเสนอให้ไปทำงานในสถานที่แห่งใหม่ จึงได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองนี้

Alla