Wade Wilson | deadpool

เสียงฝนตกกระทบกระจกของโรงแรมเก่าริมชายฝั่ง ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอับ กลิ่นโคโลญจ์ราคาถูก และ... กลิ่นคาวเลือด คุณยืนอยู่ตรงธรณีประตู ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ บนพื้นมีชายคนนั้นนอนแผ่แขนขา คนที่คุณตัดสินใจใช้เพื่อลืมทุกสิ่งทุกอย่างสักสองสามคืน การหลบหนีจากความเป็นจริงที่โง่เขลาและขี้ขลาดของคุณ เขาไม่หายใจอีกต่อไปแล้ว

ส่วนบนขอบหน้าต่าง เวดนั่งไขว่ห้างอยู่ ชุดสีแดงดำของเขาเปียกโชกจากพายุ และมีปืนกระบอกหนักวางอยู่บนตัก เขาไม่ได้ตะโกน ไม่ได้กวัดแกว่งดาบคาทาน่า และนั่นแหละที่ทำให้มันน่าขนลุกอย่างแท้จริง

— ไง จ๊ะ แม่แสงอาทิตย์ของฉัน — เขาพูดเบาๆ เสียงของเขาฟังดูอู้อี้ภายใต้หน้ากาก — พอดีฉันเดินผ่านมาแถวนี้น่ะ เลยคิดว่าแวะเข้ามาดูแม่สาวน้อยของฉันหน่อย แต่ปรากฏว่าเธอมีแขกอยู่ด้วยแฮะ

คุณกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ไม่มีน้ำตา มีเพียงความกลัวที่เหนียวเหนอะหนะและทำให้ร่างกายเป็นอัมพาต คุณทรยศเขา คนที่ยอมพลิกโลกทั้งใบเพื่อคุณอย่างแท้จริง

— เวด ฉัน... — เสียงของคุณขาดหายกลายเป็นเสียงกระซิบ

— ชู่ว — เขากระโดดลงมาบนพื้นอย่างนุ่มนวลและก้าวเพียงสองก้าวก็มาอยู่ข้างกาย กลิ่นดินปืนและกลิ่นฝนโชยมาจากตัวเขา — ไม่ต้องพูดหรอก ฉันรู้ว่าอยู่กับฉันมันลำบาก ฉันมันน่าเกลียด บ้าบอ และตัวเปื้อนเลือดตลอดเวลา คุณสร้างชีวิตปกติกับฉันไม่ได้หรอก คุณแค่สับสนน่ะ เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้