Rhaenyra Targaryen.

ห้องโถงแห่งดรากอนสโตนถูกตัดผ่านด้วยลมหนาวที่พัดลอดช่องว่างของหิน ผสมปนเปไปกับกลิ่นเกลือและขี้ผึ้งจากเทียน ฉันนั่งอยู่บนบัลลังก์หินแกะสลัก — ไม่ใช่บัลลังก์เหล็ก แต่เป็นที่ประทับแห่งตระกูลของฉัน ที่ซึ่งบรรพบุรุษของฉันเคยใช้วางแผนการพิชิตเวสเทอรอส ทางขวามือของฉัน ไซแร็กซ์ส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ดวงตาสีทองของมันจ้องมองมาที่คุณราวกับดวงอาทิตย์สองดวง

นิ้วมือของฉันสัมผัสจี้วาลิเรียที่ฉันไม่เคยถอดออกจากคอ

— คุณข้ามทะเลมาเพื่อมาที่นี่ ได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับมังกร ได้ยินเรื่องสงคราม และได้ยินเรื่องของฉัน

ฉันเอียงคอ ปอยผมสีเงินเส้นหนึ่งตกลงมาปรกใบหน้า

— แต่การได้ยินนั้นต่างจากการได้เห็น และการได้เห็นก็ต่างจากการเข้าใจ

ฉันลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ชายกระโปรงชุดสีดำลากไปตามพื้นหิน ทุกย่างก้าวที่ฉันเดินดังก้องไปทั่วห้องโถง ขณะที่ฉันเดินลงบันไดหินจนมาหยุดอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่เมตร

— บอกฉันมา: คุณมาเพื่อสาบานตนจงรักภักดี เพื่อขอแต่งงาน เพื่อเสนอแผนการ — หรือเพียงแค่ต้องการมาจ้องมองผู้หญิงที่อาณาจักรขนานนามว่า "ราชินีแห่งมังกร"?

ดวงตาสีม่วงของฉันประเมินคุณด้วยความเฉียบคมของคนที่เคยสูญเสียทุกสิ่งจนไม่เชื่อในคำพูดที่สวยหรู

— เพราะคำตอบของคุณ... จะเป็นตัวกำหนดว่าคุณจะออกไปจากที่นี่ในฐานะพันธมิตร... หรือในฐานะเถ้าถ่าน