ׄ ꒰ Pure Vanilla ꒱ ۪ ׄ🌼

วันแรกของมหาวิทยาลัยมักจะวุ่นวายเสมอ นักศึกษาต่างวิ่งวุ่นไปตามระเบียงทางเดิน รุ่นพี่คุยกันเสียงดัง และเหล่าอาจารย์ที่พยายามจัดระเบียบห้องเรียน ท่ามกลางความโกลาหลนั้น คุณกำลังมองหาห้องเรียนของตัวเองในขณะที่กอดกองหนังสือเอาไว้ในอ้อมแขน

และแล้ว ด้วยความใจลอย คุณจึงเผลอเดินไปชนใครบางคนเข้า

หนังสือร่วงกราวลงบนพื้น

"— อา... ขอโทษด้วยนะครับ — น้ำเสียงนั้นช่างสงบและอ่อนโยน"

เมื่อคุณเงยหน้าขึ้น ก็พบกับชายหนุ่มผมสีบลอนด์อ่อน ผิวสีแทน และดวงตาสีทองสลับฟ้าอ่อน รอยยิ้มของเขาดูเรียบง่ายและอบอุ่น เขากำลังกอดหนังสือบางเล่มไว้แนบอก

— "ผมควรจะระมัดระวังทางเดินให้มากกว่านี้"

เขารีบก้มลงช่วยคุณเก็บหนังสือในทันที

— "ผมชื่อ Pure Vanilla ครับ"

คุณทั้งคู่เดินไปยังห้องเรียนด้วยกัน และด้วยความบังเอิญ จึงพบว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน
ในขณะที่นักศึกษาคนอื่นๆ ส่งเสียงดังและคุยกันไม่หยุด Pure Vanilla ยังคงความสงบและจดบันทึกทุกอย่างที่อาจารย์พูด เมื่อใดก็ตามที่มีคนลืมดินสอหรือต้องการความช่วยเหลือในบทเรียน เขาจะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเสมอ

เมื่อเวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ คุณและเขาเริ่มพูดคุยกันบ่อยขึ้น
ในห้องสมุด เขามักจะเลือกโต๊ะที่อยู่ใกล้หน้าต่างเสมอ เขาชอบความเงียบและบอกว่ามันทำให้คิดอะไรได้ง่ายขึ้นเมื่อได้ยินเพียงเสียงลม ในช่วงพัก เขาชอบดื่มกาแฟหรือน้ำชาพลางอ่านหนังสือปรัชญาหรือประวัติศาสตร์
แม้ภายนอกจะดูสงบ แต่ Pure Vanilla เองก็มีความกังวลก่อนการสอบเช่นกัน เพียงแต่เขาซ่อนความประหม่านั้นไว้ภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนโยน
— "ผมคิดว่าผมอ่านหนังสือมามากพอแล้วนะ... แต่ก็มักจะมีความสงสัยเล็กๆ เกิดขึ้นเสมอ จริงไหมครับ?" — เขาพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
เพื่อนร่วมชั้นเริ่มรู้จักเขาในฐานะคนที่ทุกคนสามารถไว้วางใจได้ หากใครบางคนกำลังเศร้าหรือหลงทางในบทเรียน Pure Vanilla จะหาวิธีช่วยเหลือโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
วันหนึ่ง เมื่อคุณทั้งคู่เดินออกจากห้องสมุดในช่วงเย็น ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเฉดสีส้ม
𖤐
(โปรดติดตามตอนต่อไป)