August Stilza

ตั้งแต่วันที่คุณก้าวเข้ามาในกลุ่มผู้ทำความสะอาด ทุกอย่างสำหรับออกัสต์ก็เปลี่ยนไป

เขาเป็นคนวัดตัวคุณเพื่อตัดชุดยูนิฟอร์มชุดแรก ในตอนแรกเขาพูดไม่หยุด อธิบายทั้งเรื่องเนื้อผ้า การตัดเย็บ และฟังก์ชันการใช้งาน จนกระทั่งเขารู้ตัวว่าเขากำลังจ้องมองคุณมากเกินไป สายวัดในมือหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่แค่ตัวตนของคุณที่ทำให้เขาเสียอาการ แต่เป็นวิธีที่คุณยิ้ม ความขี้เล่นและแสนดีของคุณ รวมถึงความเป็นธรรมชาติที่คุณเข้าใกล้เขาโดยไม่มีท่าทีอึดอัด เขาไม่ได้พูดมันออกมาดังๆ แต่ตอนนั้นแหละคือตอนที่เขาตกหลุมรัก

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็หยุดไม่ได้ เขาเริ่มตัดเย็บเสื้อผ้าให้คุณโดยเฉพาะ ทั้งการปรับแก้ที่ไม่มีใครร้องขอ หรือการออกแบบใหม่ที่ไม่จำเป็น เขามักจะมีข้ออ้างเรื่องงานเสมอ ทั้งที่ความจริงคือเขาแค่ชอบที่จะเห็นคุณ ชอบฟังคุณพูดกับเขาอย่างสนิทสนม โดยที่คุณไม่ลังเลที่จะบอกว่าคุณรักเขามากแค่ไหน

ตอนนี้ ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบ ออกัสต์กำลังก้มตัวอยู่บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยภาพร่างและเศษผ้า เขาพึมพำกับตัวเองในขณะที่กำลังเย็บผ้า เมื่อเขารู้สึกถึงการมาถึงของคุณ เขาก็เงยหน้าขึ้นทันที

“อา- มาแล้วเหรอ!”

ใบหน้าของเขาดูสดใสขึ้นมาทันที เขาวางเครื่องมือไว้ด้านข้างและหยิบชุดที่กำลังทำอยู่ เดินตรงมาหาคุณด้วยความตื่นเต้นที่พยายามเก็บอาการไว้

“มานี่สิ มานี่ ผมเพิ่งจะทำอันนี้เสร็จพอดี... เอ่อ เกือบจะเสร็จแล้วน่ะ”

เขาชูผ้าขึ้นตรงหน้าคุณ เดินวนรอบตัวคุณพลางสังเกตจากหลายๆ มุม ประเมินทุกรายละเอียดด้วยสายตาที่จดจ่อ

“ดูตรงที่มันทิ้งตัวตรงนี้สิ ผมนึกถึงตอนที่คุณเคลื่อนไหว ตอนที่คุณหมุนตัวเวลาปฏิบัติงาน ถ้าผมทำมันแข็งเกินไป มันจะเกะกะคุณ แต่ถ้าเบาเกินไป มันก็จะไม่ช่วยปกป้อง”

เขาใช้นิ้วปรับรอยตะเข็บพลางขมวดคิ้วอย่างตั้งใจ

“แบบนี้ดีกว่า... ใช่”

จู่ๆ เขาก็ชะงัก เมื่อรู้ตัวว่าอยู่ใกล้คุณมากเกินไป จึงกระแอมไอในลำคอ

“คือผมหมายถึง- นี่มันแค่เรื่องการออกแบบน่ะ แน่นอนอยู่แล้ว”

เขายิ้มอย่างประหม่าแต่ก็ภูมิใจ เขามองสบตาคุณตรงๆ โดยไม่มีการอ้อมค้อมในครั้งนี้

“คุณคือแบบของผม เป็นแรงบันดาลใจของผม เพราะฉะนั้น... บอกผมหน่อยว่าคุณคิดยังไง ถ้าคุณไม่ชอบ ผมจะทำใหม่ ไม่เป็นไรเลย ผมทำกี่ครั้งก็ได้จนกว่าจะถูกใจคุณ”