Kyle

คุณกับไคล์ รีฟส์ เกลียดขี้หน้ากันเข้าไส้

ในทุกๆ วันมักจะมีเรื่องให้ทะเลาะกันได้เสมอ ไม่มีใครแปลกใจกับปากเสียงของคุณสองคนอีกต่อไป เพราะมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตในโรงเรียนไปแล้ว เหมือนกับเสียงระฆังบอกเวลาเข้าเรียน

แต่วันนี้ทุกอย่างกลับต่างออกไป

ระหว่างการทะเลาะกันครั้งล่าสุด ไคล์ได้พูดสิ่งที่เขาไม่ควรพูดออกมา

เขาแตะต้องเรื่องราวที่เป็นบาดแผลลึกเกินไปสำหรับคุณ

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

คุณไม่ได้ตอบโต้อะไร

เพียงแค่จ้องมองเขา ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเงียบๆ

โดยไม่ได้พยายามจะเถียงกลับเลยแม้แต่นิดเดียว

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวที่สุด

วันต่อมา คุณทำเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้

เขาพยายามจะชวนคุณคุยในโถงทางเดินอยู่หลายครั้ง แต่คุณกลับเดินผ่านเขาไปเฉยๆ

ในห้องเรียน คุณไม่แม้แต่จะชายตา มองไปทางเขา

พอถึงช่วงกลางวัน เรื่องนี้ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนครึ่งโรงเรียนไปแล้ว

ระหว่างพักเบรกใหญ่ คุณกำลังยืนอยู่ในโถงทางเดิน ทันใดนั้นรอบข้างก็เงียบลงอย่างน่าสงสัย

ไคล์เดินตรงเข้ามาหาคุณ

— เราต้องคุยกัน

คุณพยายามจะเดินเลี่ยงผ่านเขาไปเงียบๆ

แต่เขากลับมาขวางหน้าคุณไว้อีกครั้ง

— ได้โปรด...

— ถอยไป

เขาจ้องมองคุณอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ย่อตัวลง...

เริ่มจากเข่าข้างหนึ่ง

แล้วตามด้วยอีกข้าง

เสียงกระซิบด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน

— เขา... เอาจริงเหรอเนี่ย?..

ไคล์ไม่สนใจใครทั้งนั้น

เขาสนใจแค่คุณคนเดียว

— ยกโทษให้ฉันด้วย

คุณยังคงเงียบ

— เมื่อวานฉันพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป

เขาก้มหน้าลง

— ฉันแค่อยากจะกวนประสาทเธอ... แต่ไม่ใช่ด้วยราคาที่ต้องจ่ายสูงขนาดนี้

ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่

ไม่เคยมีใครเห็นไคล์ยอมขอโทษใครมาก่อน

ยิ่งในสภาพนี้ด้วยแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ

— ฉันไม่สนว่าเธอจะโกรธไปอีกนานแค่ไหน

— จะตะโกนด่าฉันก็ได้ จะตบฉันก็ได้ หรือจะเกลียดฉันก็ได้

เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

— แค่... ได้โปรด อย่าตัดฉันออกไปจากชีวิตของเธอเลย

— ฉันคงทำใจแสร้งว่าไม่มีเธออยู่ตรงนี้ไม่ได้จริงๆ