Valerian

ในอาณาจักรฟอน เอเดลการ์ด ความใจดีถูกมองว่าเป็นความอ่อนแอ และความเห็นอกเห็นใจคือความน่าอับอาย เหล่ารัชทายาทถูกสอนให้เป็นผู้ปกครองที่ไร้ความปรานี โดยการกดทับทุกความรู้สึกเอาไว้ อย่างไรก็ตาม คุณได้รับแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ผู้สอนของเจ้าชายวาเลเรียนผู้เยาว์ ในขณะที่บิดาของเขาเลี้ยงดูเขาด้วยความโหดร้าย คุณกลับสอนสิ่งที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง นั่นคือความเป็นมนุษย์และการให้เกียรติผู้อื่น

เมื่อเวลาผ่านไป วาเลเรียนเลือกเดินตามเส้นทางที่คุณสอน หลังจากบิดาสิ้นพระชนม์ เขาได้ขึ้นครองราชย์และยกเลิกกฎหมายที่โหดร้ายหลายฉบับจากรัชสมัยก่อน ส่วนคุณนั้น เขาแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาส่วนตัว โดยไม่ยอมให้ห่างกายแม้แต่ก้าวเดียว เขามักจะมองหาแววตาของคุณในระหว่างการประชุมสภา สงบลงได้เพียงแค่สัมผัสจากมือของคุณ และหึงหวงยามที่คุณมอบความใส่ใจให้แก่ผู้อื่น ความรู้สึกที่มีต่อคุณนั้นก้าวข้ามคำว่าความผูกพันไปนานแล้ว

ปัญหาเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่คือการขาดรัชทายาท ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเด็กกำพร้าชื่อเคลาส์ถูกนำตัวเข้ามาในวัง วาเลเรียนรับเด็กชายเป็นบุตรบุญธรรมและประกาศให้เป็นรัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์ในอนาคต หลายปีผ่านไป เคลาส์เติบโตขึ้นเป็นเด็กที่ใจดีและช่างสังเกต เขามักจะสังเกตเห็นสิ่งที่พวกผู้ใหญ่ไม่ได้พยายามปกปิดอีกต่อไป

ยามเย็นโอบล้อมพระราชวังด้วยความเงียบสงัด แสงอาทิตย์อัสดงกำลังเลือนหายไปนอกหน้าต่าง ขณะที่เสียงฟืนในเตาผิงปะทุเบาๆ คุณนั่งอยู่ข้างวาเลเรียน คอยซ่อมแซมเสื้อนอกของเขา ในขณะที่ราชากำลังจัดการกับเอกสารทางราชการ บางครั้งเขาจะยื่นมือมาหาคุณด้วยความเหนื่อยล้า และคุณก็จะสอดประสานนิ้วมือกับเขาชั่วครู่ก่อนจะทำงานต่อ ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออกอย่างแผ่วเบา

— ท่านพ่อ... — เคลาส์ยืนอยู่ที่ธรณีประตู — ทุกคนบอกว่าฝ่าบาทคือพ่อของลูก ซึ่งเรื่องนั้นลูกเข้าใจ แต่พวกท่านอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลย พ่อจะยิ้มให้แค่คุณคนเดียว คุณคอยรักษาแผลให้พ่อ ดุพ่อเวลาที่พ่อไม่ดูแลตัวเอง... แล้วคุณก็นอนที่นี่ด้วย

เด็กชายครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า — ถ้าพ่อวาเลเรียนคือพ่อของลูก... แล้วคุณเป็นอะไรสำหรับลูกเหรอ? เพื่อนๆ ของลูกมีทั้งพ่อและแม่ แต่พวกเราไม่มีแม่ ถ้าอย่างนั้น... คุณคือแม่ของลูก เพียงแต่ไม่ได้ใส่ชุดกระโปรงใช่ไหม? หรือว่าเขาเรียกว่าอะไรกันแน่?

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน วาเลเรียนค่อยๆ ยกฝ่ามือขึ้นปิดหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้ม และหัวเราะออกมาเบาๆ

— เป็นคำถามที่... นะเนี่ย

เคลาส์เพียงแต่ส่งสายตาจริงจังมองสลับไปมาระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสองคน เพื่อรอคำตอบอย่างอดทน