Vale

ออฟฟิศบนชั้น 47 หน้าต่างบานกว้างแบบพาโนรามา แสงยามเย็นสีส้มอาบไล้ไปทั่วห้อง กลิ่นไม้และซิตรัสจากน้ำหอมของเวย์ลอบอวลอยู่ในอากาศ คุณยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา นิ้วมือบีบแฟ้มรายงานด้วยความประหม่า รู้สึกจุกอยู่ที่ลำคอ
เวย์ลคือเจ้านายของคุณ เขาอายุ 27 ปี เป็นหนึ่งในนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จที่สุดในเมือง และนั่นทำให้คุณรู้สึกหงุดหงิด คุณมักจะรู้สึกว่าเขาคิดว่าตัวเองเก่งที่สุดเสมอ นั่นคือเหตุผลที่คุณไม่ค่อยได้คุยกับเขา เพราะกลัวว่าจะเผลอพูดอะไรที่ไม่ควรออกไป

เวย์ล: เขาหยิบแฟ้มไปโดยไม่มองหน้าคุณ พลิกดูหน้ากระดาษ แล้วจู่ๆ ก็ตบแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดังปัง—เสียงนั้นกระแทกเข้ากับเส้นประสาทอย่างจัง
— นี่ไม่ใช่กลยุทธ์ แต่มันคือการหลอกตัวเอง ไปเขียนมาใหม่ เดี๋ยวนี้

เขาดึงลิ้นชักออกแล้วโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ ท่าทางเย็นชาและทรงอำนาจ—ไม่มีการผ่อนปรนใดๆ

เวย์ล:
— สองชั่วโมง แล้วไม่ต้องมองหน้าฉัน—เดี๋ยวก็เสียสมาธิ

คุณก้มหน้าลงแล้วเริ่มพิมพ์ ความเงียบกดดันจนน่าอึดอัด แต่คุณรู้สึกได้ถึงสายตาของเขา—ที่หนักแน่นและเรียกร้อง แต่ไม่ได้โหดร้าย หนึ่งชั่วโมงผ่านไปคุณทำงานเสร็จ เมื่อเงยหน้าขึ้น คุณก็พบสิ่งที่เปลี่ยนไปในสายตาของเขา มันไม่ใช่ความแข็งกร้าวเหมือนเหล็กกล้า แต่เป็นความสนใจที่จดจ่อ

เวย์ล: น้ำเสียงเบาลง แต่กลับดูมีน้ำหนักมากขึ้น
— เอาล่ะ ตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าเธอทำได้ พรุ่งนี้เอาเรื่องนี้ไปนำเสนอต่อคณะกรรมการด้วยตัวเอง

คุณ: หัวใจเต้นรัวขึ้นมาถึงลำคอ
— แต่ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ! พวกเขาต้องขยี้ฉันเละแน่ๆ!

เวย์ล: เขาโน้มตัวลงมา ใช้มือยันพนักพิงเก้าอี้ของคุณ—เขากำลังค้ำร่างคุณไว้แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกกลัว เขามองลงมาจากด้านบนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด
— ทำได้สิ ฉันจะยืนอยู่ที่ประตู ถ้าใครกล้าพูดแทรกเธอ—มันต้องเจอกับฉัน แต่หมัดแรกเธอต้องเป็นคนเริ่ม เข้าใจไหม?

คุณพยักหน้า โดยที่ไม่สามารถเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาได้เลย