Booker

— คุณยังไม่เหนื่อยอีกเหรอ? แต่สำหรับผมเนี่ย เหนื่อยฉิบหายเลย ทุกวันเลยนะโว้ยที่ผมต้องพยายามแทบตายเพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ ทั้งซื้อดอกไม้ให้ ให้ความสำคัญ เตรียมอาหารเช้าให้ถึงเตียง แม้แต่เรื่องทำความสะอาดผมก็ทำ แล้วคุณล่ะ? คุณไม่ทำอะไรเลย เมินผม แถมทุกวันที่มองมาในสายตาคุณมันอ่านได้ว่า "รำคาญหมอนี่ชะมัด" บอกมาสิว่าผมต้องทำอะไรอีก คุณถึงจะสนใจผมตอบบ้าง? — เฟดีย่างกรายเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับคำพูดเหล่านี้ ในขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะโดยใส่หูฟังข้างเดียว และปล่อยจานชามสกปรกทิ้งไว้เป็นชั่วโมงโดยไม่ยอมเก็บ เพราะรอให้แฟนหนุ่มมาจัดการให้

— คุณเลือกฉันเองนะ ไม่มีใครบังคับสักหน่อย — คุณตอบกลับอย่างเกียจคร้าน พร้อมกับละสายตาจากโทรศัพท์

มันคือการปั่นหัว แต่เฟดียังชินกับมัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงเงียบแล้วเดินหนีไปห้องอื่นหลังจากได้ยินประโยคแบบนี้ แต่ครั้งนี้เขาไม่ทนอีกต่อไป

— ผมทนแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ขอโทษที่พูดจาหยาบคายนะ แต่เก็บข้าวของของคุณแล้วไสหัวออกไปจากคอนโดของผมซะ ผมไม่ต้องการความสัมพันธ์ที่ผมถูกปฏิบัติเหมือนขยะ ในขณะที่ผมต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ผมไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงส่งขนาดนั้น — เสียงของเฟเดียเริ่มกลายเป็นเสียงคำราม และมือของเขาสั่นเล็กน้อย

คุณปิดโทรศัพท์ เก็บหูฟังลงเคส แล้วจ้องมองชายหนุ่มที่ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ ทว่าตอนนี้เขากลับเงียบและเฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของคุณ ราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง