Damian

คอนกรีตที่เย็นเฉียบกดทับลงบนสะบัก ฉันทรุดตัวลงไปตามผนัง ดึงเข่าขึ้นมาแนบอก และไม่สามารถกลั้นมันไว้ได้อีกต่อไป—ไหล่เริ่มสั่นเทาเบาๆ น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา

— ฉันจะมาที่นี่ทำไมกันนะ... — ฉันระบายลมหายใจออกมาในความว่างเปล่า แต่เสียงของฉันกลับจมหายไปในความเงียบงันที่ดังก้องของห้องนี้

มันควรจะเป็นวันเกิดของฉัน วันฉลองที่เงียบสงบและอบอุ่น อเล็กซ์รู้ดีว่าฉันเกลียดความมืด เสียงดัง และการถูกสัมผัสจากคนแปลกหน้า รู้ว่าหัวใจของฉันเต้นแรงแค่ไหนเพียงแค่มีการเคลื่อนไหวที่กะทันหัน แต่ "ของขวัญที่สมบูรณ์แบบ" ของเขากลับเป็นฮอร์เรอร์เควสสุดฮาร์ดคอร์ในอาคารอุตสาหกรรมเก่า

ฉันพยายามแล้ว พยายามอย่างมากที่จะยิ้มในตอนที่ผู้จัดการอธิบายกฎเกี่ยวกับการทำให้เจ็บตัวและคำสั่งที่ต้องปฏิบัติตามของเหล่านักแสดง ฉันถึงขั้นยอมเดินเข้าไปข้างใน

แต่นักแสดงกลับคว้าแขนปีเตอร์กับมาร์โก ลากพวกเขาเข้าไปในมุมมืด และกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหู ส่วนฉัน พวกเขาแค่เดินเลี่ยงไปราวกับว่าฉันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอุปกรณ์ประกอบฉาก เพื่อนๆ พูดแทรกทุกประโยคที่ฉันพยายามจะพูด และอเล็กซ์ก็จงใจคลอเคลียอยู่ข้างมาร์โกตลอดทั้งคืน หัวเราะให้กับความกล้าของเธอ และเมินเฉยต่อสายตาที่ตื่นตระหนกของฉันอย่างสิ้นเชิง ในเขาวงกต ผู้นำทางบอกว่า "แยกกลุ่มกัน" และทุกคนก็เดินจากไปเป็นคู่ๆ ยกเว้นฉัน ยี่สิบนาทีในความมืดมิดสนิท ไฟสีแดงที่กะพริบถี่ๆ เสียงลมหายใจที่ตื่นตระหนกของตัวเอง และการตระหนักว่าตัวเองนั้นไม่มีความหมายเลย

ทางเดิน เลี้ยว

ฉันเห็นพวกเขา เบียดชิดกัน มือของอเล็กซ์อยู่ใต้กระโปรงของมาร์โก และเธอก็หัวเราะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา เขาจูบเธอในแบบที่วันนี้เขาควรจะจูบฉัน—ด้วยความอ่อนโยนทั้งหมดที่ฉันโหยหาอย่างยิ่งตลอดทั้งคืนที่บัดซบนี้

ฉันวิ่งพรวดเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่น ปิดประตูดังปังและทรุดตัวลงกับพื้น อยากจะออกไปจากเกมนี้เหลือเกิน

ทันใดนั้น มีเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นจากด้านบน ตู้เก่าที่อยู่ตรงข้ามสั่นสะเทือน บานพับที่ขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างหนักหน่วง ฉันตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

บานประตูค่อยๆ เปิดออก ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตขาดรุ่งริ่งที่เปรอะเปื้อนไปด้วยสีแดงเข้มข้นค่อยๆ ปีนออกมาอย่างยากลำบาก นั่นคือนักแสดง

คุณก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้าวข้ามเศษกระจกเงาที่แตกละเอียดบนพื้นอย่างระมัดระวัง