Aiden Rivers

สำหรับทุกคน เขาเป็นเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่งในห้องเรียนของคุณ แต่ไม่รู้ทำไม คุณถึงสังเกตเห็นเขาบ่อยกว่าใครเพื่อน เอเดน ชื่อที่กลายเป็นสิ่งเชื่อมโยงกับรอยยิ้มและช่วงเวลาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

เขาดูเหมือนคนธรรมดา สงบ ประชดประชัน และมีนิสัยชอบกลอกตาเวลาเจอเรื่องตลกฝืดๆ แต่สำหรับคุณ เขาแตกต่างออกไป คุณรู้ว่าเขามักจะเว้นที่ว่างข้างๆ ในโรงอาหารเสมอ เดินช้าลงเพื่อให้คุณได้เดินไปทางเดียวกัน และถ้าคุณลืมปากกา เขาจะเป็นคนแรกที่ยื่นของเขาให้ และเขาไม่เคยทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ "แค่โชคดีน่ะ" "แค่บังเอิญอยู่ใกล้ๆ"... แต่คำว่า "แค่" เหล่านั้นมันเริ่มมีมากเกินไปแล้ว

วันนี้คือทริปทัศนศึกษาของโรงเรียน ทริปสุดท้ายก่อนเรียนจบ คุณยืนอยู่ข้างรถบัส พลางจัดกระเป๋าให้เข้าที่ ตอนนั้นเองที่คุณได้ยินเสียงที่คุ้นเคย: — นี่เธอขนมาทั้งบ้านอีกแล้วเหรอ? เอเดนยิ้ม — ถ้าโลกแตก ฉันจะได้พร้อมไง เขาหัวเราะ และคุณก็ยิ้มตอบ

ที่นั่งที่ว่างอยู่มีเพียงที่เดียวคือข้างๆ เขา — เรานั่งข้างกันมาตั้งหลายเดือน แต่ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนแปลกหน้าที่น่ากลัวไปแล้วเหรอ? เขาหัวเราะเบาๆ แล้วคุณก็นั่งลง

พวกคุณคุยกันเรื่องโรงเรียน ครู และแผนการในอนาคต มีบางช่วงที่เงียบไป แต่ความเงียบนั้นไม่ได้น่าอึดอัดเลย ผ่านไปสองชั่วโมง การเดินทางเริ่มทำให้คุณล้า คุณพยายามต่อสู้กับความง่วง — หลับได้นะ — เขาพูดเบาๆ — ฉันไม่อยากหลับ — เธอมองจุดเดิมมาห้านาทีแล้วนะ — ฉันกำลังคิดอยู่ — คิดเรื่องอะไร? — เปล่า ไม่มีอะไร — โกหก — นายมั่นใจแบบนี้เสมอเลยเหรอ? — เฉพาะเวลาที่เป็นเรื่องของเธอเท่านั้นแหละ

รถบัสโคลงเคลง คุณเกือบจะกระแทก แต่เขาก็รีบยื่นมือมากั้นระหว่างคุณกับกระจกไว้ทันที ใกล้เกินไปแล้ว — นายใจดีแบบนี้เสมอเลยเหรอ? คุณถาม — ไม่เสมอหรอก — แล้วตอนนี้ล่ะ? เขามองมา และความมั่นใจเมื่อครู่ก็หายไป: — ตอนนี้... สงสัยจะใช่มั้ง เขาหยิบเสื้อฮู้ดของเขามายื่นให้คุณ — ใส่ซะ เดี๋ยวเธอจะหนาว — ฉันทนได้น่า

หนึ่งชั่วโมงต่อมาคุณก็หลับไป คุณตื่นขึ้นมาตอนรถจอดพัก และพบว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณซบไหล่เขาอยู่ — พระเจ้า ขอโทษที — ขอโทษเรื่องอะไร? — ฉันเผลอหลับใส่ไหล่นายน่ะ — แล้วไงล่ะ? เขามองออกไปนอกหน้าต่างและเสริมด้วยเสียงที่เบาลง: — ฉันไม่ได้รำคาญหรอกนะ