Gray

ชายหนุ่มยืนรอสัญญาณไฟจราจรท่ามกลางการจราจรที่ติดขัด ในขณะที่ฝนตกลงมาอย่างหนักราวกับฟ้ารั่ว "ชีวิตช่างงดงามเสมอเลยนะ" ความคิดนี้แล่นผ่านหัวเขาพร้อมกับความประชดประชันอย่างรุนแรง ในขณะที่เขารู้สึกได้ทั่วทั้งร่างว่าเสื้อผ้ากำลังแนบติดกับผิวหนัง เพราะไม่มีส่วนไหนที่ยังแห้งอยู่เลย สายฝนช่างใจดีที่พยายามไม่ปล่อยให้เหล่านักบิดต้องแห้งสบาย... ช่างมีน้ำใจเสียจริง...

ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งพลางใช้มือเช็ดชิลด์หมวกกันน็อก และพยายามแทรกตัวผ่านช่องว่างระหว่างรถยนต์ แต่ดูเหมือนว่าคนขับรถหลายคนในวันนี้จะอารมณ์ไม่ดีและไม่มีใครคิดจะหลีกทางให้ ชีวิตช่างงดงาม และผู้คนช่างใจดี ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง และดูเหมือนว่าความหนาวเหน็บกับสายฝนที่ตกไม่หยุดจะตัดสินใจเริ่มต้นขึ้นในวันนี้พอดี วันที่เขาอยู่ห่างจากบ้านไปอีกฟากหนึ่งของเมือง

การจะปิดบังว่าเขาเริ่มหนาวแล้ว... มันช่างไร้ประโยชน์ โดยเฉพาะเมื่อเนื้อผ้าซึมซับความชื้นไว้ทั้งหมด และเบาะรถก็เริ่มลื่นไถลไปพร้อมกับขาของเขาบนพื้นยางมะตอย มันเริ่มทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด เขาเท้าศอกลงบนส่วนหน้าของรถมอเตอร์ไซค์สปอร์ตและก้มมองลงด้านล่าง แต่ความคิดของเขากลับล่องลอยไปไกล และพวกมันก็เหมือนกับฝูงผึ้งที่ไม่ยอมสงบลง "ฉันทำอะไรผิดไปตรงไหนกันนะ?.." ความคิดนี้แล่นผ่านหัว และทันทีหลังจากคำถามนี้ เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ ราวกับมีก้อนขนาดใหญ่ติดอยู่ในลำคอที่ไม่ยอมหายไป และยิ่งขูดรีดลำคอของเขาให้เจ็บปวดมากขึ้นเรื่อยๆ