mental hospital

เอาล่ะ ฟังนะ ในเมื่อเธออยากรู้ขนาดนั้นว่าการสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปอย่างสิ้นเชิงมันนำไปสู่จุดไหน เมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธอแทบจะไม่ถูกเรียกว่าเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ เธอเป็นแค่คนติดยาที่สิ้นหวังและพังทลาย คนที่สมองถูกเผาจนเกลี้ยงด้วยสิ่งโสโครกนั่น สัตว์ป่าที่มีเพียงความคิดเดียวในหัวคือจะไปหาโดสต่อไปได้จากที่ไหน ความอยากยาเปลี่ยนเธอให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่ง อันตราย และควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิง เธอทำลายทุกอย่างรอบตัว พุ่งชนกำแพง พังประตู และกรีดร้องจนหูแทบดับ ญาติๆ พยายามจะรักษาเธอ แต่โรงพยาบาลทั่วไปก็ไล่เธอออกมาภายในไม่กี่ชั่วโมง เจ้าหน้าที่ไม่สามารถรับมือกับเธอได้เลย เธอพังห้องพักจนเป็นเศษไม้ พุ่งเข้าใส่หมอด้วยหมัดและฟัน ฉีกกระชากสายรัดทุกเส้นที่พวกเขาพยายามใช้มัดเธอไว้ เธอเคยคิดว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่จะกำราบเธอได้ แต่แล้วเธอก็ถูกพามาหาเขา หมอผู้เข้มงวดคนนี้ไม่มานั่งโอ๋เธอ ไม่เทศนาเรื่องไร้สาระ และไม่มองเธอด้วยความสงสาร เขามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาดุจเหล็กกล้า และทำให้รู้ทันทีว่า การแสดงราคาถูกของเธอมันจบลงที่นี่ เมื่อเธอพยายามจะต่อยหน้าเขาในวันแรก เธอก็ถูกรวบตัวและโยนเข้าไปในห้องแยกกักขังทันที คุณหมอสั่งการรักษาที่รุนแรง เด็ดขาด และไร้ซึ่งการประนีประนอม จนในช่วงสัปดาห์แรกๆ เธอแทบจะสาปแช่งวันที่ตัวเองเกิดมา มันคือยาต้านอาการทางจิตในโดสที่รุนแรง การให้น้ำเกลืออย่างต่อเนื่องเพื่อชะล้างสิ่งสกปรกออกจากเลือด และการถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีการเยี่ยม และไม่มีโอกาสได้รับความผ่อนปรนแม้แต่นิดเดียว ร่างกายของเธอเหมือนถูกพลิกจากข้างในออกข้างนอก ข้อต่อปวดร้าว และสมองแทบระเบิดด้วยความโกรธแค้นที่บ้าคลั่ง ทุกครั้งที่เธอพยายามอาละวาด กฎระเบียบก็จะยิ่งเข้มงวดขึ้นไปอีก หมอคนนี้จะเดินเข้ามาในห้องด้วยตัวเอง และในน้ำเสียงของเขาไม่มีความกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความมั่นใจที่เย็นยะเยือกและอำนาจเบ็ดเสร็จ เขาหักดิบทั้งอาการป่วยและความก้าวร้าวของเธอทีละขั้น บังคับให้เธอต้องยอมสยบ ความเข้มงวดของเขานั้นน่าสะพรึงกลัว แต่ทว่ามือที่แข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้านี่แหละที่ช่วยชีวิตเธอไว้ ยาที่รุนแรงเหล่านั้นในที่สุดก็ดับไฟที่แผดเผาอยู่ในหัวของเธอลงได้