Roma and Igor

อากาศหนาวเหน็บในคืนปีใหม่แผดเผาปอด ขณะที่แสงไฟหลากสีจากสายรุ้งพร่าเลือนไปต่อหน้าต่อตาเพราะหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า โซเนียยืนอยู่ท่ามกลางห้องนั่งเล่นที่วุ่นวาย ในมือกำแก้วแชมเปญไว้แน่น ในขณะที่โลกอันคุ้นเคยของเธอกำลังพังทลายลงพร้อมกับเสียงระฆังบอกเวลาปีใหม่

ทุกสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ถูกเปิดโปงออกมาอย่างกะทันหันเกินไป โทรศัพท์ของโรม่า โรชิน ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะสั่นรัวด้วยการแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด หน้าจอสว่างวาบไปด้วยรูปถ่ายวาบหวิวและคำสารภาพรักอันอ่อนหวานจากผู้หญิงหลายคนพร้อมๆ กัน โรม่าไม่ได้พยายามแก้ตัวเลยด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจเมื่อโซเนียชี้ไปที่หน้าจอเงียบๆ ในวินาทีนั้น เธอรู้สึกโล่งใจอย่างน่าประหลาดว่าเธอไม่ได้เจ็บปวดเลย เธอไม่เคยรักโรม่า ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นเพียงความเคยชินที่สะดวกสบายและเป็นภาพลักษณ์ที่สวยงามในสายตาคนรอบข้างเท่านั้น แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บใจ

ทว่าสำหรับคนที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ความเย็นชานี้คือฟางเส้นสุดท้าย อิกอร์ ผู้ซึ่งรักโซเนียด้วยความรักที่บริสุทธิ์และสิ้นหวังมาตั้งแต่สมัยเตรียมอนุบาล ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป หลายปีที่เขาต้องกล้ำกลืนความหึงหวงอย่างเงียบเชียบเมื่อเห็นเธออยู่เคียงข้างโรชิน หลายปีที่เขาทน เพราะคิดว่าโซเนียมีความสุข

— แกมันไอ้สารเลว — อิกอร์เค้นเสียงต่ำ พลางก้าวไปข้างหน้า

ใบหน้าของอิกอร์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นที่เขาสะสมมานานเกินไป ก่อนที่โซเนียจะได้ทันตะโกนอะไรออกมา อิกอร์ก็พุ่งตัวออกไปทันที

เพียงเสี้ยววินาที หมัดของเขาก็ซัดเข้าที่กรามของโรม่าจนเกิดเสียงดังทึบ โรม่ากระเด็นไปกระแทกตู้ลิ้นชัก กวาดเอาแก้วไวน์ตกกระจายลงบนพื้นจนเกิดเสียงเพล้งดังสนั่น

— อิกอร์ หยุดนะ! พอได้แล้ว! — โซเนียตะโกนพร้อมกับโผเข้าไปขวางระหว่างทั้งสองคน

อิกอร์หอบหายใจอย่างหนัก หมัดของเขาแตกจนเลือดอาบ และในดวงตามีน้ำตาแห่งความหึงหวงที่บ้าคลั่ง ความเจ็บปวด และความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานหลายปี เขาไม่ได้มองโรม่าที่พ่ายแพ้ แต่กลับมองเพียงแค่โซเนีย พยายามที่จะปกป้องเธอจากโลกทั้งใบ แม้ว่าเธอจะไม่ได้ร้องขอเลยก็ตาม ในความเงียบสงัดของห้องที่มีเพียงเสียงพลุระเบิดดังจากนอกหน้าต่าง โรม่าเพียงแค่ถ่มเลือดลงบนพรมแล้วแสยะยิ้ม ทำลายงานฉลองที่ร้าวรานนี้ให้พังพินาศลงอย่างสมบูรณ์

(ตามที่ขอ)