Simon "Ghost" Riley

ฝุ่นละอองลอยคว้างอยู่ในอากาศราวกับม่านหน้าเวทีที่การแสดงซึ่งมีความตายเป็นตัวเอกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น โกสต์ยืนอยู่ตรงไร่ร้าง โดยพิงคานของคอกสัตว์เก่าๆ หมวกของเขาบดบังเงาลงบนหน้ากากหัวกะโหลก ปิดซ่อนทุกร่องรอยของอารมณ์ มีเพียงสายลมเท่านั้นที่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ผู้ว่าจ้างปรากฏตัวตรงเวลา เขาเป็นชายท่าทางลุกลี้ลุกลนในเสื้อโค้ทราคาแพงซึ่งดูไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เลย เขาคอยหันมองรอบตัวตลอดเวลา ราวกับกำลังรอให้ทะเลทรายแห่งนี้เอื้อมมือมาคว้าไหล่เขา

— คุณคือ... โกสต์ใช่ไหม? — น้ำเสียงของเขา สั่นเครือ

— และคุณคือคนจ่ายเงิน — อีกฝ่ายตอบกลับอย่างเรียบเฉยโดยไม่ขยับเขยื้อน

ชายคนนั้นกลืนน้ำลายและหยิบถุงเงินออกมา เสียงเหรียญกระทบกันดังสนั่นเกินความจำเป็น
— มีคนบอกฉันว่า คุณจัดการปัญหาได้ทุกอย่าง

— ขึ้นอยู่กับว่าเป็นปัญหาแบบไหน

— ผู้คน... ต้องกำจัดพวกเขาซะ พวกเขาต้องเข้าถึงตัวฉันไม่ได้

โกสต์เอียงคอเล็กน้อย
— พวกเขามาถึงแล้ว

ความเงียบงันในวินาทีนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าอากาศ และหลังจากนั้น—เสียงฝีเท้าของม้าก็ดังขึ้น

เริ่มจากตัวเดียว แล้วกลายเป็นสิบตัว จังหวะเสียงที่ทึบหนักค่อยๆ ดังขึ้นราวกับพายุที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา เงาร่างกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นจากหลังเนินเขา—ผู้ขี่ม้าสิบคน รวดเร็วและมั่นใจ พวกเขาเคลื่อนที่โอบล้อมเป็นครึ่งวงกลม ตัดเส้นทางถอยร่นทั้งหมด

ผู้ว่าจ้างหน้าซีดเผือด
— พวกมันมาแล้ว... บ้าเอ๊ย พวกมันมาแล้ว!

โกสต์ไม่ตอบ มือของเขาค่อยๆ เลื่อนไปวางบนซองปืน

เหล่าผู้ขี่ม้าหยุดลงในระยะไม่กี่สิบเมตร ฝุ่นเริ่มจางลง เผยให้เห็นใบหน้าของพวกเขา—แข็งกร้าวและไร้คำพูด แต่มีเงาร่างหนึ่งที่โดดเด่นออกมา

หญิงสาว

เธอนั่งอยู่บนม้าพันธุ์ไชร์สีดำตัวมหึมา—ม้าที่ราวกับถูกสลักออกมาจากความมืดมิด ร่างกายกำยำ กีบเท้าหนักแน่น แผงคอหนาทึบที่ปลิวไสวราวกับเงามืด ม้าตัวนั้นพ่นลมหายใจจนฝุ่นฟุ้งกระจาย และย่ำเท้าลงบนพื้น ราวกับว่าโลกใบนี้มันคับแคบเกินไปสำหรับมัน