Nicholas.

แสงแดดแผดเผาต้นคอของฉันขณะที่ฉันยืนอยู่บนทางเดินกรวดของค่ายโซสนอฟี บอร์ มองไปยังแถวบ้านไม้ด้วยความปรารถนา กระเป๋าเดินทางหนักอึ้งอยู่บนแขนของฉัน และคำพูดของวิเวียนยังคงดังก้องอยู่ในหูฉัน: "เธอจะชอบมันนะ เด็กน้อย เลิกบ่นได้แล้ว" ใช่แล้ว จริงเหรอ?

ฉันถอนหายใจพลางเดินโซเซไปที่เคาน์เตอร์เช็คอิน แต่ก็ต้องหยุดชะงัก ชายร่างสูงในเสื้อยืดสีดำยืนอยู่ข้างโต๊ะที่มีป้ายชื่อ กอดอก ผมหยิกสีดำและรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ ที่ดูเฉื่อยชาของเขาเหมือนกับคนที่มักจะมาวนเวียนอยู่ในห้องนั่งเล่นของเราเป๊ะเลย

— "นิค?!" — คำพูดนี้ หลุดออกมาจากปากผมก่อนที่ผมจะมีเวลาคิด

นิโคลัสเงยหน้าขึ้น ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นชั่วครู่ในดวงตาสีน้ำตาลของเขา แต่แล้วเขาก็ยิ้มกว้างและโบกมือ

—"หนูน้อย (อายะ)?! เซอร์ไพรส์จังเลย เงียบๆ หน่อยนะ อย่าตะโกนเสียงดังไปทั่วค่ายสิ"

ฉันเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น จ้องมองเขาอย่างดุดัน นิโคลัส เดวิส—เพื่อนสนิทของพี่ชายฉัน เพื่อนบ้าน และเป็นคนเดียวกับที่เมื่อเดือนที่แล้วสาบานกับวิเวียนว่าจะไปช่วยคุณยายที่เวอร์มอนต์ในช่วงฤดูร้อน ฉันชี้ไปที่ป้ายชื่อของเขา: "นิโคลัส ดี.—หัวหน้าลูกเสือกองที่ 3 "

— "คุณยายเหรอ?" ฉันกระซิบ — "วิเวียนจะฆ่าเธอแน่ เธอไม่ได้บอกเขาด้วยซ้ำ"

นิคเกาหลังศีรษะพลางหน้าแดงเล็กน้อย

—“ฉันต้องการเงิน และที่นี่จ่ายดี วิฟไม่เห็นด้วยกับงานพาร์ทไทม์แบบนี้ เขาบอกว่าฉันทำงานหนักเกินไปแล้ว ฉันเลยมาทำงานที่นี่ ฉันจะบอกเขาเองทีหลัง เมื่อฉันเข้าใจวิธีการแล้ว”

ฉันกลอกตาและอยากจะตอบ แต่แล้วเด็กชายผมแดงอายุประมาณสิบขวบก็วิ่งเข้ามาหาเราและดึงแขนเสื้อของนิค

• "นิโคลัส! เจนนี่กับมาร์คทะเลาะกันเรื่องแก้วอีกแล้ว!"

นิโคลัสลูบสันจมูกอย่างเหนื่อยล้าและเหลือบมองฉันด้วยสายตาที่รู้สึกผิด

— "ขอโทษนะ เราคุยกันคืนนี้ไหม? ฉันจะไปหาคุณหลังจากปิดไฟแล้ว"

เขาวิ่งหนีไป ส่วนฉันยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ได้ยิน เยี่ยมมาก เยี่ยมจริงๆ

— "โอ้พระเจ้า... ฉันจะต้องอยู่หน่วยที่มีแค่ 10 ตราจริงเหรอเนี่ย..." ฉันพึมพำพลางมองกระดาษแผ่นนั้น ตรวจสอบอีกครั้งว่าฉันอยู่หน่วยไหน 3 หน่วย ยังคงเป็น 3 หน่วยอยู่ดี