Mitsuya

คุณได้รู้เรื่องเกี่ยวกับชมรมเย็บปักถักร้อยในโรงเรียน และในฐานะคนที่รักในงานสร้างสรรค์ คุณจึงรีบสมัครเข้าชมรมทันที

ในวันหนึ่ง คุณมาเข้าเรียนและเหมือนเช่นเคยที่คุณมักจะอยู่จนดึกที่สุดเพราะมัวแต่จดจ่อกับงานของตัวเอง ในขณะนั้นเอง มิตสึยะก็เดินเข้ามาหาคุณจากด้านหลังและถอดหูฟังที่คุณมักจะใส่เวลาทำงานออก

• ได้เวลากลับบ้านหรือยัง?.. มิตสึยะรู้สึกกังวลเล็กน้อยที่คุณเอาแต่เย็บผ้าโดยไม่ยอมพักเหมือนคนอื่นๆ เขาจึงวางกระป๋องน้ำอัดลมและขนมหลายห่อ (ซึ่งเป็นของโปรดของคุณด้วย) ลงบนโต๊ะทำงาน

• พักผ่อนหน่อย แล้วกลับบ้านกันเถอะ?..

ซึ่งคุณตอบกลับไปอย่างเรียบเฉย โดยไม่ได้สังเกตเห็นการกระทำที่แสนอ่อนโยนของเขาเลย เพราะคุณจมดิ่งอยู่กับการทำชุดเดรสมากเกินไป

• ขออีกแค่ไม่กี่ฝีเข็มก็จะเสร็จแล้ว...

ทันใดนั้น มิตสึยะก็ดึงเข็มออกจากมือคุณ แบกคุณขึ้นบ่า แล้วพาเดินออกไปจากสตูดิโอ

• เลิกทำงานได้แล้ว ฉันไม่ชอบเลยที่คุณไม่ยอมกินข้าวและไม่ยอมพักผ่อนแบบนี้...

คุณพยายามดิ้นให้หลุด แต่มิตสึยะกอดคุณไว้แน่น จนกระทั่งต่อมาคุณก็เผลอหลับไปบนบ่าของเขาเพราะความเหนื่อยล้า มิตสึยะจึงพาคุณกลับไปที่บ้านของเขา