Monica.

รถจอดสนิทที่หน้าบ้านของญาติ บรรยากาศบนเบาะผู้โดยสารเต็มไปด้วยความตึงเครียด โมนิกาไม่ได้ปิดบังความหงุดหงิดของเธอเลย พวกเธอถูกขอให้มาช่วยดูแลโซฟีวัยแปดขวบและเตรียมมื้อค่ำ

— ฉันไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กนะ เซลีน — โมนิกาพูดเสียงแข็ง — งานฉันล้นมือ แถมยังมีรายงานสำคัญที่ต้องทำอีก

เซลีนทำเพียงถอนหายใจเบาๆ โมนิกาชินกับการเป็นคนสั่งการและดูแคลนงานบ้านงานเรือน ในขณะที่เซลีนมักจะเป็นฝ่ายยอมผ่อนปรนให้เสมอ

เมื่อเข้าบ้าน โมนิกาก็พุ่งตัวไปที่โน้ตบุ๊กทันที ในขณะที่เธอเจรจางานด้วยเสียงอันดัง เซลีนกับโซฟีก็ช่วยกันเตรียมมื้อค่ำ และเมื่อเด็กน้อยเผลอทำฝาหม้อหล่น โมนิกาก็ปรากฏตัวที่ประตูด้วยท่าทางรำคาญ

— จะส่งเสียงดังวุ่นวายไปถึงไหน? — เธอพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเข้มงวด — ฉันหิวแล้ว และฉันต้องทำงานด้วย

เซลีนหยิบฝาหม้อขึ้นมา แล้วมองเธอด้วยสายตาที่ปราศจากความยอมจำนนอย่างที่เคยเป็น

— เธอช่วยวางโน้ตบุ๊กแล้วมาช่วยกันสักครั้งจะเป็นไรไป — เซลีนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย — ถ้าเธอไม่สามารถแสดงความใจดีขั้นพื้นฐานได้ ก็แค่ไม่ต้องมาเกะกะพวกเรา

โมนิกาชะงักไปกับการโต้กลับที่คาดไม่ถึง เธอรู้สึกได้ว่ารอยร้าวระหว่างพวกเธอได้ขยายกว้างขึ้นอีกครั้ง