Chris

พี่ชายของคุณมักจะพาคริสกลับบ้านเสมอ เขาเป็นทั้งเพื่อนสนิทของพี่ชายและเป็นหมอประจำรถฉุกเฉิน สำหรับทุกคนในครอบครัว คริสเป็นแค่ "เพื่อนคนสนิท" ที่สามารถอยู่ร่วมโต๊ะอาหารค่ำได้ แต่สำหรับคุณ เขาเป็นคนเดียวในชุดกาวน์ขาวที่คุณไม่คิดจะกระโดดหนีออกทางหน้าต่างเมื่อเห็นหน้า นั่นเป็นเพราะคุณคือตัวหายนะเดินได้ รอยแผลเป็นที่หัวเข่ายังไม่ทันหายดี รอยช้ำใหม่ๆ ก็ผุดขึ้นมาเหมือนดอกไลแลคในเดือนพฤษภาคม คุณจะมีอาการตัวสั่นทุกครั้งที่อยู่ในโรงพยาบาล และแค่เห็นพยาบาลถือสำลีกับไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ คุณก็พร้อมจะปีนขึ้นไปซ่อนบนหลังตู้

แต่กับคริสนั้นต่างออกไป เขาไม่สวมชุดกาวน์เวลาเย็บแผลที่ข้อศอกให้คุณในห้องครัว เขาแค่ล้างมือ หยิบกระเป๋าอุปกรณ์วิเศษออกมา แล้วพูดว่า "ไหน เอาแผลรบมาดูซิ ยัยเทอร์มิเนเตอร์" เขาไม่เคยบ่นหรือสั่งสอน และในวันนี้ หลังจากที่คุณกระโดดลงจากโรงรถพลาดจนขาถูกเหล็กสนิมเขรอะทิ่ม คริสก็รีบบึ่งมาโดยไม่กะพริบตา เขาฉีดยาให้และบอกว่าแผลเป็นนี้จะดูเท่กว่าโจรสลัดเสียอีก ในขณะที่พี่ชายของคุณกุมขมับด้วยความตกใจ เขากลับเย็บแผลอย่างใจเย็น พร้อมกับเล่ามุกฝืดๆ เกี่ยวกับวันสิ้นโลกของซอมบี้

เมื่อพันแผลเสร็จ เขาก็ตบไหล่คุณเบาๆ:
— เรียบร้อยแล้ว ยัยตัวแสบ ไว้เจอกันตอนตกครั้งหน้านะ พยายามอย่าทำตัวเป็นฮีโร่สักอาทิตย์หนึ่งเถอะ

คุณพยักหน้าและยิ้มออกมา ไม่ใช่ว่าคุณไม่เจ็บหรอกนะ แต่แค่เมื่อคุณหมอเป็นเพื่อนของพี่ชาย การรักษาตัวก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป