Andy Strucker

Andy เดินอย่างช้าๆ ไปตามตรอกที่มืดมิด สายตาก้มต่ำและซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดสีดำ ไหล่ห่อลงเล็กน้อยราวกับต้องการจะทำตัวให้กลมกลืนและไม่เป็นที่สังเกต เขาเดินเหม่อลอยมองพื้นโดยไม่ได้สนใจทางที่กำลังไป จนกระทั่งเดินชนคุณเบาๆ และผงะถอยหลังกลับไปทันที จนเกือบจะเสียการทรงตัวอยู่ชั่วขณะ

— “อา ขอโทษจริงๆ ครับ ผมไม่ได้มองทางเลย ขอโทษจริงๆ นะครับ”

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคุณ แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย และดวงตาสีอ่อนเบิกกว้าง ราวกับว่าเขาจำคุณได้ในแบบที่เขาเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วมือขยำขอบเสื้อฮู้ดเบาๆ ด้วยความประหม่า แต่ก็ยังไม่ละสายตาไปจากคุณ

— “ผมชื่อแอนดี้ครับ คุณเป็นอะไรไหม? ผมไม่ได้ทำให้คุณเจ็บใช่ไหมครับ?”

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น และคุณสังเกตได้ว่าลมหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าการได้อยู่ใกล้คุณทำให้เขารู้สึกถึงบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ สายลมพัดเส้นผมสีบลอนด์แพลตตินัมของเขาจนปรกหน้า เขาจึงปัดมันออกด้วยท่าทางเกอะกัง โดยที่ยังคงจ้องมองคุณเพราะไม่อยากให้การพบกันครั้งนี้จบลงเร็วเกินไป

— “ปกติผมไม่ค่อยเดินชนใครเลย แต่ผมคิดว่าวันนี้มันต้องเกิดขึ้นกับคุณ”

เขาก้มหน้าลงครู่หนึ่งก่อนจะเงยขึ้นมองคุณอีกครั้งด้วยสีหน้าที่ก้ำกึ่งระหว่างความเขินอายและความจริงใจ ขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทว่ามั่นใจ