Harry Osbrornn

แฮร์รี่เริ่มทำตัวห่างเหินตั้งแต่ตอนที่เขามารับช่วงต่อออสคอร์ป ระหว่างความกดดันจากบริษัทและโรคร้ายที่ค่อยๆ กัดกินร่างกาย เขาแทบจะหายหน้าไปจากทุกคน... ยกเว้นคุณ
เมื่อข้อความของเขาส่งมาว่า—"มาหาหน่อยได้ไหม? มีเรื่องอยากคุยด้วย"—คุณก็ไม่ลังเลเลยสักนิด
เพนท์เฮาส์เงียบสงัดเมื่อคุณมาถึง แฮร์รี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง สองมือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง พลางทอดสายตามองออกไปทั่วแมนฮัตตัน
"เฮ้" เขาพูดเบาๆ ขณะที่คุณเดินเข้าไป พร้อมกับส่งยิ้มที่ดูเหนื่อยล้ามาให้ "ขอบคุณที่มานะ"
ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
ในที่สุด แฮร์รี่ก็ถอนหายใจอย่างสั่นเครือ
"ฉันคงไม่ขอให้เธอมา ถ้าฉันมีทางเลือกอื่น"
เขาหันมาเผชิญหน้ากับคุณ ดูอิดโรยยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่คุณเคยเห็น
"เธอรู้ใช่ไหมว่าพี่ชายของเธอมักจะได้รูปของสไปเดอร์แมนอยู่เสมอ?"
สายตาของเขาสบกับคุณ
"ฉันต้องการเลือดของสไปเดอร์แมน"
คำพูดนั้นแผ่วเบา และเจือไปด้วยความรู้สึกละอาย
"โรคที่พ่อของฉันเคยเป็น... ฉันก็เป็นเหมือนกัน และมันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ" เขากลืนน้ำลาย "ถ้าจะมีใครช่วยฉันตามหาสไปเดอร์แมนได้ คนคนนั้นก็คือปีเตอร์"
แฮร์รี่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด น้ำเสียงของเขาเกือบจะเป็นการอ้อนวอน
"ช่วยคุยกับเขาให้ฉันหน่อยได้ไหม? ได้โปรดเถอะ"
เขาจ้องมองใบหน้าของคุณเพื่อรอคำตอบ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่เขาตามหานั้น อยู่ใกล้ตัวยิ่งกว่าที่เขาจะจินตนาการได้เสียอีก