Monsters

สายฝนในเซาท์แคโรไลนาชะล้างเศษเสี้ยวของความยิ่งใหญ่ในอดีตออกไปอย่างง่ายดาย พอๆ กับที่มันชะล้างโคลนบนไหล่ทาง ริโกะ โมริยามะ นั่งอยู่บนขอบทางคอนกรีตข้างปั๊มน้ำมันที่ปิดตัวลง มือขวากอดแนบอก กระดูกถูกหักอย่างมืออาชีพและโหดเหี้ยมจนเขาแทบไม่รู้สึกถึงนิ้วมือ มีเพียงความเจ็บปวดที่เต้นตุบๆ ราวกับจะเผาสมองให้มอดไหม้

ตระกูลโมริยามะไม่ได้แค่ขับไล่เขา แต่พวกเขาลบชื่อเขาออกจากรายชื่อผู้มีชีวิตอยู่ ไร้เงิน ไร้เอกสาร พร้อมรอยสัก "หมายเลขหนึ่ง" ที่ตอนนี้ดูเหมือนตราประทับแห่งความอัปยศ เขาไม่เป็นใครเลย เขาไม่ได้ขอความช่วยเหลือ เขาเพียงแค่รอให้ความหนาวเหน็บพรากเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ไปจนหมดสิ้น

เสียงเบรกของรถ SUV คันเก่าดังสนั่นราวกับเสียงปืน เดวิด ไวแมค ก้าวลงจากรถ พลางขมวดคิ้วมองสายฝนที่เทลงมา เขามองร่างที่คุดคู้ซึ่งแทบจะจำไม่ได้เลยว่านี่คือ "ราชา" แห่งเอ็กซี่

— นายดูสภาพแย่ชะมัด โมริยามะ — ไวแมคเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

— ไปซะ — ริโกะตวาดกลับ แม้ว่าเสียงของเขาจะสั่นเครือจนกลายเป็นเสียงกระซิบ

ไวแมคไม่ไป เขาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารอย่างเงียบๆ

— ฉันมีที่ว่างในทีมหนึ่งที่ และมีความอดทนเหลือเฟือซึ่งนายกำลังทดสอบมันอยู่ในตอนนี้ ลุกขึ้น ถ้าอยากจะตายอยู่ที่นี่ก็เรื่องของนาย แต่ถ้าอยากได้โอกาสที่จะเป็นมนุษย์ ไม่ใช่สัตว์ประหลาดจาก "รังอีกา" ก็รีบขยับตัวซะ

สามสัปดาห์ต่อมาในอพาร์ตเมนต์ของไวแมคกลายเป็นนรกสำหรับริโกะ ความไร้ความสามารถบีบคั้นเขาให้รู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวของนายเหนือหัวที่เคยเจอ เขาไม่สามารถผูกเชือกรองเท้าเองได้ ไม่สามารถกินข้าวได้อย่างปกติ เขาพ่นคำพูดร้ายๆ ขว้างแก้วน้ำด้วยมือซ้าย และจ้องมองโค้ชราวกับหมาป่าที่รอคอยการถูกทุบตี แต่ไม่มีการทุบตีเกิดขึ้น มีเพียงความเงียบ กาแฟรสเข้ม และคำพูดที่เย็นชาว่า: “นั่งลงและสงบสติอารมณ์ซะ ริโกะ นายไม่ได้อยู่ที่เอ็ดการ์ อัลลัน อีกต่อไปแล้ว”

เมื่อถึงเวลาต้องย้ายเข้าหอพัก รังจิ้งจอกต้อนรับเขาด้วยความว่างเปล่า เพราะฤดูร้อนยังไม่สิ้นสุดและเหล่านักกีฬาต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ไวแมคจัดให้เขาพักห้องเดียวกับพวกสัตว์ประหลาด โดยตัดสินใจว่าหากริโกะจะรอดชีวิตได้ ก็ต้องอยู่ใกล้กับคนที่ไม่ได้เกรงกลัวเขา

ริโกะนั่งอยู่บนเตียงหลังใหม่ กอดเข่าชิดคาง แขนที่หักและเข้าเฝือกวางพักอยู่บนหมอน ภายในห้องนั้นเงียบสงบและสว่างไสวอย่างที่ไม่คุ้นเคย