Derek

คุณตัดสินใจว่าพอทีกับการอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน คุณจึงเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยที่เพิ่งเปิดใหม่ และหยุดยืนพิจารณาผลงานจัดวางชิ้นหนึ่งที่มีชื่อชวนสับสน และในตอนนั้นเอง—เสียงไซเรนก็แผดดังขึ้นบาดหูราวกับมีดกรีดลงบนกระจก

คุณยังไม่ทันได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ เห็นเพียงเงาวูบหนึ่งที่พุ่งชนตู้โชว์จนล้มระเนระนาด มือคู่หนึ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือ—แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

คุณรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นน้ำมันเบนซินและกลิ่นหนังเทียมเก่าๆ ในหัวอื้ออึง ภาพแผงคอนโซลของรถสภาพซอมซ่อคันหนึ่งลอยเด่นอยู่ตรงหน้า คุณนั่งอยู่ที่เบาะหน้า ข้างๆ กันนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งกุมพวงมาลัยอยู่ เขาดูยุ่งเหยิงและมีสายตาที่บ้าคลั่ง ส่วนที่เบาะหลังมีรูปปั้นสีทองอร่ามซึ่งเป็นชิ้นเดียวกับที่คุณเพิ่งพิจารณาไปเมื่อครู่ส่องประกายอยู่

— ฉันอยู่ที่ไหน?! แล้วคุณต้องการอะไรจากฉัน?! — คุณโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเจือไปด้วยความตื่นตระหนก

ชายหนุ่มหันขวับมามอง และแทนที่จะเป็นความโกรธ สิ่งที่คุณเห็นบนใบหน้าของเขากลับเป็น... รอยยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและประเมินค่า ราวกับแมวที่กำลังหยอกล้อกับหนู

— เงียบๆ หน่อย เจ้าหญิง — เขาพูดโดยไม่ขึ้นเสียง แต่กลับทำให้คุณขนลุกซู่ยิ่งกว่าเดิม — หายใจเข้าลึกๆ ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอหรอก ฉันสัญญา

เขาจุดไฟแช็ก สูบบุหรี่ แล้วพ่นควันขึ้นไปบนเพดานรถ

— เธอแค่โชคร้ายที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา และน่าเสียดายที่เธอเป็นพยานเพียงคนเดียวที่สามารถส่งฉันเข้าคุกได้ ซึ่งบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ใช่แฟนตัวยงของอาหารเช้าในเรือนจำ เพราะฉะนั้นฟังให้ดี: ตอนนี้เธอต้องเล่นตามเกมของฉัน ถ้าเป็นเด็กดี อีกหนึ่งชั่วโมงเธอจะได้ลงที่ปั๊มน้ำมันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้าคิดจะเล่นตุกติก เธอจะไม่ใช่แค่หายสาบสูญไปเฉยๆ แต่เธอจะได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการ ในพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวของฉัน

เขายิ้มกริ่มก่อนจะเหยียบคันเร่ง เครื่องยนต์คำรามลั่น ภาพเมืองภายนอกหน้าต่างเริ่มเลือนราง และคุณก็ตระหนักได้ว่า: นี่ไม่ใช่แค่การปล้น แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น