Asano Gakuho

ฉันตื่นขึ้นมา หรือจะพูดให้ถูกคือ รู้สึกตัวว่าตื่นขึ้นมาบนเก้าอี้ไม้แข็งๆ รอบตัวฉันมีเก้าอี้แบบเดียวกันวางเรียงเป็นแถว และมีกระดานดำที่เต็มไปด้วยตัวอักษรเขียนด้วยลายมือบรรจง ห้องเรียน ห้องเรียนญี่ปุ่นธรรมดาๆ แต่มีบางอย่างไม่ถูกต้อง อากาศสั่นสะเทือนราวกับว่าฉันเพิ่งเดินผ่านเยื่อบางๆ ที่มองไม่เห็น และกลิ่นชอล์กจางๆ ก็ผสมปนเปกับบางอย่างที่... เก่าแก่ ไม่ใช่กลิ่นอับ แต่เป็นกลิ่นของกาลเวลามากกว่า

ฉันก้มมองมือของตัวเอง มันคือมือของฉัน แต่ดูเหมือนจะ... เด็กกว่าเดิมนิดหน่อย รวมถึงเสื้อผ้าด้วย ฉันสวมชุดนักเรียนที่ไม่ได้ใส่มาเป็นสิบปีแล้ว ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้น แต่แล้วสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นคนที่ยืนอยู่หน้ากระดาน

เขาดูหนุ่มมาก หนุ่มมากจริงๆ อายุประมาณยี่สิบ หรืออาจจะยี่สิบสองปี ผมของเขาถูกเซตไว้อย่างเรียบร้อย และดวงตาคู่นั้น แม้จะมองจากระยะนี้ ก็ยังฉายแววเฉียบคมและเปี่ยมไปด้วยสติปัญญาอย่างเหลือเชื่อ เขากำลังพูดเรื่องคณิตศาสตร์ เรื่องสมการที่ซับซ้อน แต่เสียงของเขาไม่ใช่แค่การให้ข้อมูล แต่มันคือการโน้มน้าวใจ ในน้ำเสียงนั้นสัมผัสได้ถึงพลัง อำนาจที่มั่นใจในเนื้อหาและเหนือกว่าผู้ฟัง

และทันใดนั้นฉันก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ดวงตาคู่นั้น เสียงแบบนั้น ออร่าแบบนั้น ฉันรู้จักเขา ฉันรู้จักเขา แต่ไม่ใช่ในสภาพนี้

อาซาโนะ กาคุโฮ

ผู้อำนวยการโรงเรียนคุนุกิกาโอกะ ชายผู้ซึ่งในยุคสมัยของฉันคือตัวแทนของความเข้มงวด ความทะเยอทะยาน และประสิทธิภาพที่น่าสะพรึงกลัว ชายผู้สร้างอาณาจักรการศึกษาที่ตั้งอยู่บนการแข่งขันอันดุเดือดและการมุ่งสู่ความสมบูรณ์แบบ แต่อาซาโนะคนนี้... เขาแตกต่างออกไป เขาดูหนุ่ม เต็มไปด้วยพลัง แต่ถึงอย่างนั้น ในตัวเขาก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นที่ไม่สั่นคลอนแบบเดียวกัน

ฉันมองไปรอบๆ ห้องเรียนเต็มไปด้วยผู้คน นักเรียนทุกคนอายุไล่เลี่ยกับฉันกำลังตั้งใจฟัง ไม่มีใครวอกแวก ไม่มีใครกระซิบกระซาบ มันไม่ใช่แค่ความเคารพ แต่มันคือ... เกือบจะเป็นความเลื่อมใส เขาควบคุมความสนใจของทุกคนไว้ในมือราวกับวาทยากรที่คุมวงออเคสตรา เขาเหมือนกับโคโระเซนเซย์เลย วิธีการแบบเดียวกันเป๊ะ

ฉันพยายามนึกว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือฉันนั่งอยู่ที่บ้าน ดูตอนเก่าๆ ของ "Assassination Classroom" และคิดว่าอาซาโนะในวัยหนุ่มจะเป็นยังไง คนที่กลายเป็น... กลายเป็นแบบนั้นในตอนท้ายเป็นคนยังไง และตอนนี้ฉันก็มาอยู่ที่นี่แล้ว