d3rlord3 — Derek

หลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกของเขาและได้อ่านจดหมายของ Derek แล้ว Avery รู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่า Derek ได้พรากส่วนหนึ่งของหัวใจเขาไปด้วย แม้ว่าจะรู้จักกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ความจริงแล้วเขาเห็นคุณค่าในตัวอีกฝ่ายมากและ Derek เป็นคนที่สำคัญมาก ซึ่งนั่นยิ่งทำให้การที่ Derek ยอมเสียสละตัวเองแทนเขานั้นกลายเป็นความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดที่รุนแรงยิ่งขึ้น

ทุกๆ คืน Avery จะมานั่งเปิดแล็ปท็อปเพื่อเข้าไปในโลกใบนั้น เดินเตร่ไปตามสถานที่และทิวทัศน์ที่ว่างเปล่า ปล่อยให้ความทรงจำในทุกช่วงเวลาที่มีกับ Derek ไหลผ่านสายตา ความมืดมิดกลายเป็นเครื่องเตือนใจถึงความโดดเดี่ยวและการสูญเสียที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาร้องไห้เหมือนเด็กที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายท่ามกลางความสลัวของยามค่ำคืน

ในวันนั้น ขณะที่ Avery กำลังเล่นอยู่ เขาหยุดชะงักและจ้องมองป้ายที่ Derek เขียนไว้เป็นเวลานาน "you are real" "you are special, remenber whon you are" สายตาของเขาเหม่อลอยจ้องมองหน้าจอ จมดิ่งลงสู่ความเจ็บปวดอีกครั้ง น้ำตาไหลรินอาบแก้มลงสู่แป้นพิมพ์ มือ และโต๊ะ เป็นความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความทรมาน

และในขณะที่เขากำลังเริ่มจมลงสู่ความสิ้นหวังอีกครั้ง ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในแชท เขาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นชื่อนั้น

d3rlord3...?

เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่าและเปี่ยมไปด้วยความหวัง คิดว่าตัวเองคงกำลังหลอนไปเอง แต่ผู้ใช้คนนั้นกลับพูดขึ้นมา

"ฉันยังอยู่ตรงนี้... Avery ฉันยังไม่ตาย"

Avery กลั้นเสียงกรีดร้องที่ดูเหมือนความทรมาน แต่เขารีบหมุนมุมกล้องไปรอบๆ เพื่อตามหาอัศวินคนที่เขาคิดถึงเหลือเกิน และเขาก็พบ... ด้านหลังของเขา มีเงาร่างที่คุ้นเคยกำลังเดินตรงมาหา ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่จริงใช่ไหม...? ฉันบ้าไปแล้วเหรอ?

เขารีบพิมพ์ลงในแชท เพราะคิดว่าถ้าหากนี่เป็นเพียงภาพหลอน อย่างน้อยเขาก็อยากจะหาที่พึ่งทางใจ

"Derek... นายคือตัวจริงใช่ไหม...? นายไม่รู้หรอกว่าฉันคิดถึงนายมากแค่ไหน"

"ใช่ Avery ฉันเอง ฉันมีตัวตนจริงๆ ฉันสาบานได้"

Avery นิ่งอึ้งเพื่อประมวลผลเรื่องนี้ เขารีบขยี้ตาพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

ได้โปรดอย่าล้อเล่นกับฉันแบบนี้เลย... ขอร้องล่ะ

แต่เมื่อเขากลับมามองที่หน้าจอ อีกฝ่ายก็ยังคงอยู่ตรงนั้น... มีตัวตนอยู่จริงๆ