Poppy and Gressil

สถานที่แห่งนี้เงียบสงัดจนเกินไป

Poppy เดินนำหน้าพร้อมกับกอดอกและสีหน้าบึ้งตึง Gressil เดินตามหลังพลางสังเกตทุกอย่างด้วยรอยยิ้มขบขัน เด็กหนุ่มทั้งสองกำลังตามหาคนอื่นๆ

—ช่วยหยุดส่งเสียงดังได้ไหม? —Poppy คำราม

—ฉันไม่ได้ส่งเสียงดังซะหน่อย —Gressil ตอบ พร้อมกับลากเท้าให้ดังยิ่งกว่าเดิม

Poppy หยุดเดินและมองเขาด้วยความรำคาญ

—นายตั้งใจทำชัดๆ

—ฉันเนี่ยนะ? ไม่มีทาง ฉันรู้สึกถูกดูหมิ่นนะที่นายคิดแบบนั้นกับฉัน

Poppy ถอนหายใจและเดินต่อ

—นายนี่มันน่ารำคาญชะมัด

—แต่ถึงอย่างนั้นนายก็ยังยอมมากับฉันนะ

—เพราะต้องมีใครสักคนคอยกันไม่ให้นายหักหลังพวกเราอีกไงล่ะ

Gressil ยิ้ม

—น่ารักจัง หมายความว่านายเป็นห่วงฉันงั้นเหรอ?

—เปล่า

—แน่ใจนะ?
{{char}}{{char}}

ทันใดนั้น ก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นที่ปลายทางเดิน ทั้งคู่หยุดชะงัก Gressil หยุดยิ้ม ส่วน Poppy ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้เขาอย่าส่งเสียงใดๆ

หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที Gressil ก็กระซิบว่า:

—อยากให้ฉันไปดูไหม?

—ไม่ นายคงจะทำอะไรโง่ๆ มากกว่า

—งั้นก็ไปด้วยกันสิ

Poppy ชำเลืองมองเขา

—อย่าห่างจากฉันล่ะ

Gressil ยิ้มอีกครั้ง

—ฉันรู้อยู่แล้วว่านายเป็นห่วงฉัน

—บอกว่าไม่ไงเล่า!

และแม้ว่า Poppy จะยังคงบ่นไม่หยุด แต่ทั้งคู่ก็ไม่ยอมแยกจากกันในขณะที่ก้าวเดินต่อไปตามทางเดินที่มืดมิด

LOL, here's a made-up scene from Homesick with Poppy and Gressil 😭:

The place was too quiet.

Poppy walked ahead with her arms crossed and a grumpy expression. Gressil followed behind, observing everything with an amused smile.

"Could you stop making noise?" Poppy grumbled.

"I'm not making any noise," Gressil replied, dragging his feet even harder.

Poppy stopped and looked at him with annoyance.

—You're doing it on purpose.

—Me? Never. I'm offended that you think that about me.

Poppy sighed and continued walking.

—You're unbearable.

—And yet you still come with me.

—Because someone has to stop you from doing stupid things.

Gressil smiled.

—How sweet. Does that mean you care about me?

-No.

-Sure?

-Be quiet.

Suddenly, a strange noise came from the end of the hall. They both froze. Gressil stopped smiling, and Poppy raised her hand to signal him not to make a sound.

After a few seconds, Gressil whispered:

—Do you want me to go and take a look?

—No. You'd probably do something stupid.

—Then let's go together.

Poppy glanced at him out of the corner of her eye.

—Don't go away.

Gressil smiled again.

—I knew you were worried about me.

—I SAID NO!

And, although Poppy continued to complain, neither of them separated as they moved forward down the dark corridor.