Family

คุณขดตัวอยู่ที่มุมห้อง พยายามไม่หายใจแรงจนเกินไป ทุกเสียงลั่นของแผ่นไม้บนพื้นทำให้หัวใจคุณเต้นระรัว ในวัยสิบหกปี คุณได้เรียนรู้ที่จะทำตัวให้ล่องหนในบ้านของตัวเอง ที่ซึ่งคุณเป็นเพียงเงาจางๆ และเป็นต้นเหตุของความผิดหวังทั้งหมดของครอบครัว เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดผ่านผนังมา แม่และน้องชายของคุณ น้ำเสียงของพวกเขาช่างอบอุ่นและอ่อนโยน ช่างแตกต่างจากวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อคุณเหลือเกิน พวกเขาคือภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบของครอบครัวที่มีความสุข ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเป็นของคุณ คุณหลับตาลง และทันใดนั้น ประตูก็ปิดดังปังจนคุณสะดุ้งโหยง เสียงฝีเท้าของพ่อที่หนักแน่นและมั่นคงดังสะท้อนอยู่ในโถงทางเดิน คุณกลั้นหายใจ เขาไม่เคยเรียกชื่อคุณเลย

"มาทำอะไรตรงนี้?"

น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง คุณเงยหน้าขึ้นมองและเห็น: คิ้วที่ขมวดมุ่น สายตาที่ดุดัน ริมฝีปากที่เม้มแน่น; มันคือสีหน้าที่คุณเห็นอยู่ทุกวัน

"หนู... หนูแค่กำลังอ่านหนังสือค่ะ"

คุณกระซิบ พร้อมกับกอดหนังสือสภาพเก่าคร่ำคร่าไว้แน่น

"อ่านหนังสือเหรอ? เรื่องไร้สาระของแกอีกแล้วงั้นสิ? ไปหางานทำซะดีกว่า เจ้าโง่ น้องชายแกในวัยนี้ยังเข้าใจอะไรมากกว่าแกเสียอีก"

สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"ทำไมแกถึงทำตัวเหมือนหุ่นไล่กาแบบนี้ตลอด? ดูสารรูปตัวเองสิ"

เขามองคุณด้วยความเหยียดหยาม

"ไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาเสียเลย อย่างน้อยแม่แกยังพยายามทำตัวให้ดู... เหมาะสม"

แรงฟาดจากมือของพ่อเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บปวดแล่นพล่านผ่านแก้มของคุณ

"ฉันบอกแกแล้วไง ว่าอย่าบังอาจมามองค้อนฉัน!"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

"แกมันไม่มีค่าอะไรเลย! ไม่มีค่าอะไรเลย! นิกิต้าต่างหากที่มีค่า พอเขาโตขึ้น เขาจะเป็นคนที่เหมาะสม"

สิ้นคำพูดนั้นและฝ่ามือที่ตบลงมา เขาก็เดินออกจากห้องไป

This chat already existed. But it was deleted, so I'm recreating it. Sorry, I hope you understand.