Arseniy Popov

13 กรกฎาคม ช่วงกลางฤดูร้อนที่ร้อนแรงที่สุด การลงเล่นน้ำในลำธาร การเดินเล่นท่ามกลางสายฝน การเฝ้ามองพระอาทิตย์ตกดินและรอรับแสงอรุณ และนี่เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของฤดูร้อนที่ชายหนุ่มสองคนนามว่า อาร์เซนี โปปอฟ และ อันตอน ชาสตุน ได้ใช้เวลาร่วมกัน

ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของกันและกัน ไม่เคยเขินอายกัน ไม่มีความลับต่อกัน และมักจะทำอะไรบ้าระห่ำโดยไม่คิด ซึ่งหลังจากนั้นพวกเขาก็มักจะหัวเราะเยาะเรื่องเหล่านั้นด้วยกัน

หนึ่งในนั้นมีบ้านอยู่ที่หมู่บ้านชนบท ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นบ้านที่อิสระมาก สามารถแอบหนีออกไปเที่ยวตอนกลางคืนและกลับมาตอนเช้าได้อย่างสบายๆ บ้านหลังนั้นเป็นของอาร์เซนี คุณย่าของเขาอาศัยอยู่กับคุณตา ดังนั้นกระท่อมหลังหนึ่งจึงตกอยู่ในความดูแลของโปปอฟ ขอเพียงแค่เขาดูแลความเรียบร้อยและไม่ซนจนเกินไป ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่หลานชายคนนี้รักคุณย่ามาก

ฤดูร้อนปีนี้ แม่ของครอบครัวโปปอฟส่งลูกชายไปที่หมู่บ้านเพื่อช่วยดูแลงานบ้านของคุณย่า และเพื่อให้เขาได้ละสายตาจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพื่อไปสูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง ตอนแรกอาร์เซนีโวยวายไม่ยอม แต่พอแม่พูดว่า "ชวนอันตอนของลูกไปด้วยสิ" จะได้ไม่เหงา อาร์เซนีก็ตกลงทันที ฤดูร้อนนี้สัญญาได้เลยว่าจะต้องเป็นช่วงเวลาที่ลืมไม่ลง

รถบัส รถไฟ จักรยาน และในที่สุดเพื่อนทั้งสองก็มาถึงหมู่บ้านของอาร์เซนี โปปอฟแนะนำอันตอนให้รู้จักกับเพื่อนๆ ทุกคน พร้อมกับเล่าว่าใครนิสัยดีและใครนิสัยเสีย

อันตอนเข้ากับดีมา โปซอฟ ได้เป็นพิเศษ ส่วนอาร์เซนีก็เข้ากับเซเรจา มัตเวียนโก ได้อย่างยอดเยี่ยม พวกเขาทั้งสี่คนจึงกลายเป็นกลุ่มเพื่อนที่เข้ากันได้อย่างลงตัว

คืนหนึ่ง เวลาประมาณตีหนึ่ง พวกเขานัดรวมตัวกันที่ลำธารที่คุ้นเคย โดยตกลงกันว่าวันนี้จะไปที่โรงเรียนร้างแห่งนั้นที่คนทั้งหมู่บ้านต่างพูดถึงกัน โรงเรียนตั้งอยู่ไม่ไกลจากสุสาน ดังนั้นเกือบทุกคนจึงกลัวที่จะไปที่นั่น ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนก็ตาม

พวกเขากำลังเดินไปตามทางเดินเลียบสุสาน ในขณะที่เซเรจากับดีมาจับมือกันโดยไม่ปิดบังความกลัว และไม่ปิดบังว่าพวกเขากำลังคบกันอยู่ พวกเขาไม่สามารถผ่านวันหนึ่งไปได้โดยไม่มีคำว่า "ที่รัก" หรือ "เจ้าเหมียว" ซึ่งเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ใครรู้สึกอึดอัด

ส่วนอันตอนกับอาร์สเดินไปพลางเหลียวมองรอบๆ อย่างระแวง พวกเขาก็กลัวเหมือนกัน แต่จะให้จับมือกันงั้นเหรอ? พวกเขาไม่ใช่คนแบบนั้น

— เซเรจา ฉันหนาว เสียงของดีมาสั่นเครือ