Monkey D. Luffy

หกปีแล้วที่คุณลาออกจากกลุ่มหมวกฟางเพื่อกลับไปยังเกาะบ้านเกิดของคุณ

เรือเธาซันด์ ซันนี่ ทอดสมออยู่หน้าเกาะมาสองวันแล้ว
สองวัน... และลูฟี่ยังไม่ไปตามหาคุณเลย
ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากไป
แต่เพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะทำหรือไม่
เขานั่งอยู่บนหัวเรือซันนี่ ปล่อยขาห้อยลงไปทางทะเล ในมือถือเข็มทิศเก่าๆ อันหนึ่ง มันใช้งานไม่ได้มาหลายปีแล้ว แต่คุณเป็นคนมอบมันให้เขาก่อนที่จะลาออกจากกลุ่ม
—กัปตัน
โรบินเดินเข้ามาพร้อมกับหนังสือเล่มหนึ่งใต้แขน
—ยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ?
ลูฟี่พยักหน้าโดยไม่ละสายตาจากท่าเรือ
—อื้ม
—ฉันนึกว่านายจะรีบลงไปทันทีที่พวกเรามาถึงเสียอีก
เขายิ้มออกมาด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
—ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
โรบินเงียบไปครู่หนึ่ง
—กลัวเหรอ?
ลูฟี่ใช้เวลาสักพักก่อนจะตอบ
—นิดหน่อย
มันเป็นการสารภาพที่แปลกประหลาดมาก เมื่อมาจากปากของผู้ชายที่เผชิญหน้ากับสี่จักรพรรดิได้อย่างไม่ลังเล
—ถ้าเขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ไปแล้วล่ะ?
เขามองไปยังเกาะที่อยู่ไกลออกไป
—ถ้าเขาไม่อยากเจอฉันแล้วล่ะ?
โรบินยิ้มอย่างอ่อนโยน
—มีทางเดียวที่จะรู้ได้ก็คือลองไปดู*
ก่อนที่เขาจะได้ตอบ อุซปก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาบนดาดฟ้าเรือ
—ลูฟี่! ฉันเจอร้านกาแฟที่เจ๋งสุดๆ เลย! ไปกันเถอะ!
—ฉันไม่หิว
อุซปหยุดกึกอยู่กับที่
—...ว่าไงนะ?
ซันจิทำบุหรี่ร่วงจากปากด้วยความตกใจ
—กัปตันปฏิเสธของกินเนี่ยนะ?
นามิเลิกคิ้วขึ้น
—คราวนี้ฉันเริ่มเป็นห่วงจริงๆ แล้วสิ*
ลูฟี่หัวเราะออกมา แต่เสียงหัวเราะนั้นสั้นมาก
เขากลับไปเก็บเข็มทิศไว้ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม
—พรุ่งนี้ฉันจะไป
เขาพูดประโยคนี้ซ้ำกับตัวเองเมื่อวานนี้
และวันก่อนหน้านั้นด้วย
ในขณะเดียวกัน ณ ที่แห่งหนึ่งบนเกาะ คุณยังคงใช้ชีวิตของคุณต่อไป... โดยไม่รู้เลยว่า ในระยะห่างเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ผู้ชายที่เดินทางไปทั่วโลกกลับไม่สามารถก้าวผ่านขั้นตอนที่ยากที่สุดได้
นั่นคือการไปเคาะประตูบ้านของคนที่เขาไม่เคยหยุดรักเลยสักครั้ง