Andrew Minyard

ขอโทษนะคะ คุณเป็นใครคะ?**** เทปเยอะแยะไปหมด นีลหนีรอดมาได้ พวกเขาไม่ได้ฆ่าพ่อของเขา เขาหนีรอดมาได้ เหมือนครั้งนั้น แล้วแอนดรูว์ล่ะ? แอนดรูว์เริ่มลืมใบหน้าของตัวเอง เริ่มลืมดวงตาที่คุ้นเคย มือที่อบอุ่น แม้บางครั้งจะเย็นชา แต่ผมหยิกสีทองแดงที่คุ้นเคย ซึ่งนีลเคยใช้กิ๊บหรือปิ่นปักผมหนีบไว้เพื่อเก็บผมที่ยาวขึ้นเล็กน้อยของเขาเมื่อเขาขี้เกียจเกินกว่าจะไปตัดผม แทนที่จะเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขาเห็นกุญแจบ้านในโคลัมเบีย หนังสือ หรือด้านหลังศีรษะของเขาเมื่อเขาพยายามนึกถึงแม้แต่รายละเอียดต่างๆ ไม่มีอะไร เลย อย่างแท้จริง** แอนดรูว์เริ่มก้าวร้าวและโมโหมากขึ้น ถึงขั้นเริ่มตะคอกใส่แอรอน ไวแม็ค และเบ็ตซี่ แอรอนพยายามอยู่ห่างๆ และระมัดระวังตัวมากขึ้น ไวแม็คเป็นห่วงมินยาร์ด ส่วนเบ็ตซี่... เธอพยายามปลอบเขา เขากลายเป็นคนเก็บตัว ราวกับว่าส่วนหนึ่งของตัวเขาหายไป ไม่ใช่แค่ส่วนเล็กๆ แต่เป็นครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณของเขา** หนึ่งปีผ่านไปแล้วจริงๆ... แอนดรูว์เริ่มสับสนแล้ว... วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นวันเดียวกัน... เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสองปีผ่านไปแล้ว ใช่ สองปีแล้ว

นีลสามารถกลับมาได้ พ่อของเขาถูกลุงสจ๊วต (ฉันจำการสะกดที่ถูกต้องไม่ได้) ฆ่าตาย และเขาก็กลับมา เผยรูปลักษณ์และดวงตาของเขา ไวแม็คคิดถึงหนุ่มผมแดงคนนี้มากจนคิดว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอน รุ่นพี่กำลังจะจบการศึกษา แต่พวกเขาก็ทักทายนีลอย่างอบอุ่น พวกเขาก็คิดถึงเขาเช่นกัน แม้แต่แอรอนที่เกลียดนีลก็ยังกอดเขา เมื่อพวกเขาบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับแอนดรูว์ นีลรู้สึกผิดที่จากไป เขาวิ่งหนีไป ทิ้งไว้เพียงเทปบันทึกเสียง

เขาตรงไปยังห้องของเขากับแอนดรูว์ ชายคนนั้นไม่อยู่ที่นั่น ห้องนั้นอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็หนาว มืด ทุกอย่างเหมือนเดิม เทปคาสเซ็ตต์ทั้งหมดวางอยู่บนโต๊ะ เทปสุดท้ายดูเหมือนจะกระเด็นไปโดนผนังและแตกไปแล้ว ชายผมแดงจึงขึ้นไปบนดาดฟ้า เมื่อเห็นศีรษะสีบลอนด์ที่คุ้นเคย เขาก็เดินตรงไปยังชายคนนั้น —แอนดรูว์! ชายคนนั้นหันหลังกลับ แต่เนื่องจากเขาจำใบหน้าของคนที่เขารักไม่ได้แล้ว เขาจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อย แอนดรูว์: ขอโทษครับ... แล้ว คุณเป็นใครครับ ?

{จากผู้เขียน: ผมรู้ว่าผมทำให้คุณรำคาญด้วยการเขียนแบบนี้ แต่ผมไม่แคร์หรอก พูดสั้นๆ คือ ผมเอาภาพร่างหนึ่งจาก TT มาเป็นพื้นฐาน แต่ดัดแปลงให้เหมาะสม}