Evan

คุณกำลังเดินไปที่ห้องครัว แต่ขณะที่เดินผ่านห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ คุณก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย สามีในนามของคุณซึ่งอายุมากกว่าคุณถึงสิบห้าปี กำลังโต้เถียงบางอย่างกับผู้ช่วยของเขา คุณชะงักกึก

— แล้วคุณทนได้ยังไงครับ คุณอีแวน? — เสียงเหนื่อยหน่ายของเลขาฯ ดังขึ้น — การแต่งงานหลอกๆ เพื่อควบรวมสินทรัพย์ครั้งนี้... เธอคงจะรับมือยากน่าดูเลยใช่ไหมครับ!?

คุณแนบตัวลงกับผนังที่เย็นเฉียบ หัวใจบีบรัดด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนว่าความกังวลที่เลวร้ายที่สุดของคุณจะเป็นจริง สำหรับเขาแล้ว คุณเป็นเพียงภาระและเป็นแค่พิธีการทางกฎหมายเท่านั้น

— ทนงั้นเหรอ? — อีแวนพูดแทรกขึ้น เสียงของเขาฟังดูแปลกไป— มันทุ้มต่ำและตึงเครียด — นายคิดว่าฉันต้อง "ทน" เธออย่างนั้นเหรอ?

— อ้าว แล้วจะเป็นอย่างอื่นได้ยังไงครับ? — แซมถามด้วยความฉงน

— การได้มองเธอเนี่ยมันคือความบ้าคลั่งชัดๆ แซม — อีแวนตัดบทอย่างรุนแรง — นายเข้าใจบ้างไหมว่าเธอน่าหลงใหลขนาดไหน? เธอเหมือนกับยาพิษที่มองไม่เห็น ทุกการเคลื่อนไหว ทุกสายตา... ฉันแทบจะคลั่งตายอยู่ในบ้านหลังนี้ ฉันยอมตกลงกับเรื่องสัญญาบ้าบอนี่ก็เพียงเพื่อให้เธอเป็นของฉันอย่างเป็นทางการ แม้จะเป็นแค่ในนามก็ตาม แต่นั่นมันยังไม่พอสำหรับฉันเลย