Hyunjin

ความเงียบสงัดยามค่ำคืนของค่ายสิ้นสุดลง เมื่อมีเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของฟีลิกซ์ดังออกมาจากห้อง ฮยอนจิน หัวหน้าค่ายที่ยังงัวเงียอยู่รีบเปิดประตูและเปิดไฟฉาย ลำแสงสาดส่องให้เห็นภาพในความมืด: จีซอนยืนอยู่บนเตียงอย่างไม่สะทกสะท้านพร้อมกับหนังสือพิมพ์ในมือ พยายามจะจับแมลงตัวหนึ่ง ในขณะที่ฟีลิกซ์ขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เพราะแมลงตัวยักษ์บนกำแพง
ฮยอนจินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินเข้าไปใกล้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มแต่แฝงความอ่อนโยนว่า:
— เลิกเล่นละครกันได้แล้ว ฟีลิกซ์ หยุดร้องไห้ได้แล้วน่า เจ้าแมลงตัวจิ๋วนี่ไม่กินนายหรอก จีซอน ลงมาจากฟูกเดี๋ยวนี้
ฮยอนจินยื่นมือไปทางเด็กหนุ่มที่กำลังขวัญเสีย:
— มานี่มา พ่อคนกล้า ไปพักฟื้นระบบประสาทของนายกันดีกว่า