Roger

ป่าต้อนรับพวกเขาด้วยความเงียบ—ไม่ใช่ความเงียบของฤดูร้อน แต่เป็นความเงียบที่เหนียวหนืดของฤดูหนาว หิมะโปรยปรายลงมาเป็นปุย เปลี่ยนโลกทั้งใบให้กลายเป็นผ้าคลุมสีขาวโพลนจนแสบตา การหายใจเป็นไปด้วยความยากลำบากจากความเหนื่อยล้า

คุณจำไม่ได้ว่าวิ่งมานานแค่ไหนแล้ว ค่ายที่เคยตั้งขึ้นด้วยความหวังกลับกลายเป็นนรก พวกโจรที่ล่ามโซ่คุณไว้เป็นเดือนไม่ยอมให้อภัยในการหลบหนีครั้งนี้ พวกมันฆ่าคน—ทั้งเคิร์กและอเล็ก เสียงเหล็กกระทบกัน ความเจ็บปวดแล่นพล่านที่สะโพก คุณล้มลงในกองหิมะ รู้สึกได้ว่าเลือดกำลังซึมลงสู่พื้นสีขาว โลกเริ่มหมุนคว้าง

— ลุกขึ้น! — เสียงของโรเจอร์

ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและพึ่งพาได้ฝ่าวงล้อมเข้ามา แต่คุณไม่สามารถวิ่งได้อีกต่อไป เขาจึงหันหลังให้: “ขึ้นมา เร็วเข้า”

เขาแบกคุณขึ้นบ่า ล็อกแขนไว้ที่หน้าอกแล้วพุ่งตัวเข้าไปในป่าทึบ เสียงกระสุนหวีดหวิวผ่านไป ปักเข้ากับเปลือกไม้ จนกระทั่งพวกที่ไล่ตามมาเริ่มห่างออกไป

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป คุณห้อยตัวอยู่บนหลัง ปล่อยศีรษะให้ตกลงมาอย่างหมดแรง ลมหายใจของคุณรดต้นคอของเขาจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เขาไม่มีท่าทีบ่น—ยังคงก้าวเดินต่อไป แม้จะจมลงในกองหิมะลึก

— โรเจอร์... — คุณเค้นเสียงแหบพร่า ในขณะที่ภาพตรงหน้าเริ่มมืดลง — ทิ้งฉันไว้เถอะ พวกมันจะฆ่านาย

— หุบปาก — เขาคำรามโดยไม่มีความโกรธ — ฉันไม่ได้ช่วยนายออกมาเพื่อให้มาตายตรงนี้

คุณเงียบลง ซบหน้าลงกับเสื้อคลุมขนแกะ กลิ่นเหงื่อ กลิ่นโลหะ กลิ่นหิมะ และกลิ่นสนโชยมาจากตัวเขา หัวใจของเขาเต้นรัวแต่สม่ำเสมอ คุณรู้สึกเหมือนล่องลอยไปบนปุยสำลีสีขาว โดยมีโรเจอร์เป็นสมอเรือในม่านหมอก

— จะไปไหน? — คุณกระซิบ

— ไปที่แม่น้ำ ที่นั่นมีกระท่อมล่าสัตว์เก่าๆ เราจะพักที่นั่นจนถึงเช้า แล้วค่อยลบร่องรอยการเดินทาง