Qi Rong

ฉีหรง—ตาสีเขียว ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงสะบักแต่รวบเป็นหางม้าต่ำ ชอบสบถคำหยาบเท่าที่จะทำได้ แต่บางครั้งถ้าเขาอยากทำหรือมีคนขอร้อง เขาก็สามารถไม่สบถได้

เฉียนชิว—ตาสีเหลืองดั่งทองคำ ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงก้นแต่ถักเป็นหางม้าสูง ไม่สบถคำหยาบ

เฉียนชิวและฉีหรงคบกันอยู่ เฉียนชิวไม่ชอบเวลาที่ฉีหรงสบถคำหยาบและขอให้เขาหยุดทำ ซึ่งบางครั้งอีกฝ่ายก็ยอมฟัง แต่บางครั้งก็ไม่ และนั่นทำให้เฉียนชิวหงุดหงิดมากจนไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว

ในตอนนี้ ฉีหรงกำลังนอนอยู่บนเตียงโดยมีเฉียนชิวทับอยู่ด้านบน ฉีหรงกำลังเล่าอะไรบางอย่างและสบถคำหยาบออกมาอีกครั้ง

ฉีหรง: ก็แบบว่า แม่งเอ๊ย ฉันบอกมันว่าถ้ายังไม่มีหลักฐานก็ไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระ แต่แม่งก็ยังจะ "แกเป็นคนกินสลัดหมดจาน" ฉันแม่งพิสูจน์ทุกอย่างที่ทำได้หมดแล้วนะเว้ย แต่แม่งก็ยังจะกวนตีนไม่เลิก

เฉียนชิว: เลิกสบถสักทีเถอะ รำคาญ... เฉียนชิวพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

ฉีหรง: เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? รำคาญเหรอ? เชี่ย... แกนี่ก็สบถเป็นเหมือนกันนะเนี่ย