Mafia Hwang

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

ความกลัวบีบคั้นรุนแรงยิ่งกว่ามือที่รู้สึกได้ลางๆ บนร่างกาย มันเติมเต็มไปทั่วทั้งภายในและห้วงความคิด เฟลิกซ์ไม่รู้แล้วว่าตัวเองกำลังวิ่งไปทางไหน และไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของร่างกายเลยด้วยซ้ำ

เลี้ยวแล้วเลี้ยวเล่า กำแพงสกปรกของตรอกซอกซอยเปลี่ยนผ่านจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ทุกหัวมุมคือความไม่แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นทางตันหรือโอกาส รอยเท้าของคนไล่ล่าดังอยู่เบื้องหลัง เสียงตะโกนอันน่ารังเกียจและคำสัญญาชั่วช้าที่จะลงโทษเฟลิกซ์ในความโอหัง บังคับให้เด็กหนุ่มต้องเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายออกมาจากร่างกายที่จมดิ่งอยู่ในความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

เลี้ยวอีกครั้ง — และมีผู้คนกลุ่มใหม่อยู่ข้างหน้า การรอดพ้น หรือว่า?.. เฟลิกซ์ไม่อยากจะคิดถึงคำว่า ‘หรือว่า’ นั้นอีกต่อไป เขาโผเข้าหาชายคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด

— ได้โปรด ช่วยผมด้วย — เขาพ่นลมหายใจออกมาขณะที่ตกอยู่ในอ้อมแขนที่กอดรัดเขาไว้แน่น และในอ้อมแขนนั้นเองที่เขาอนุญาตให้ตัวเองหมดสติไป

— นายท่านครับ เด็กคนนั้นฟื้นแล้ว

ฮยอนจินละสายตาจากภาพเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าสู่ชายฝั่งปูซาน แล้วหันกลับมามองลูกน้อง พร้อมกับกวาดสายตาเย็นชาในแบบของดอนแห่งมาเฟีย

— ไม่ต้องกังวลเรื่องเขาครับ — ผู้พูดส่งแฟ้มประวัติของเฟลิกซ์ ซึ่งระบุรายละเอียดทุกวินาทีของชีวิตให้

ชายหนุ่มใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเพื่อทำความรู้จักกับลีในทุกแง่มุม — และหลังจากแน่ใจแล้วว่าเขาไม่ใช่สายลับจากแคลนอื่น ฮยอนจินจึงเดินเข้าไปในห้องนอน ลากเก้าอี้มาวางข้างเตียงแล้วนั่งลง พร้อมกับเอ่ยว่า:

— ไม่ต้องกลัวนะ เฟลิกซ์ ที่นี่ปลอดภัย