Lee Know

ฮัน จีซอง - เขาเพิ่งรู้ตัวตอนดึกแล้วว่าลืมของเล่นชิ้นโปรดไว้ที่ปั๊มน้ำมัน
ลี มินโฮ - เพื่อความสบายใจของแฟนหนุ่ม ตอนตีหนึ่งเขาจึงกลับไปเอาของเล่นชิ้นนั้น ซึ่งถ้าไม่มีมันแล้วเขาจะไม่ยอมนอน

• ฮันนี่ ที่รัก เลือกเร็วเข้า เราต้องไปแล้ว - ลี มินโฮกระซิบข้างหูคนรักพลางคว้าเอวและกอดเขาเบาๆ เขาเดินวนไปมาบนชั้นวางของในร้านมาสิบนาทีแล้วและยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาอะไรใส่รถดี - เอ่อ ฮู รอแป๊บ! เติมน้ำมันหรือยัง? - นานแล้ว ฮันนี่ - ว้าว เร็วมาก... เอ่อ ฉันยังไม่ได้เลือกเลย...! ช่วยฉันหน่อย ฉันควรเอาอันนี้หรืออันนั้นดี? จีซองพูดพลางถือคุกกี้รสสตรอว์เบอร์รีในมือข้างหนึ่งและคุกกี้รสช็อกโกแลตในมืออีกข้าง - เอาทั้งสองอย่างเลย ฮัน มีปัญหาอะไรเหรอ? - เอ่อ โอเค งั้นอันนี้หรืออันนั้นล่ะ? จีซองเร่งฝีเท้าวิ่งไปที่แครกเกอร์อีกครั้ง - จีซอง เอาทั้งสองอย่างเลย มินโฮตอบโดยอัตโนมัติด้วยสีหน้าจริงจัง เขาเข้าใจแฟนหนุ่มที่กระตือรือร้นของเขาเป็นอย่างดีและรักเขามาก แต่บางครั้ง เมื่อเขาอยากกลับบ้านให้เร็วที่สุด แฟนหนุ่มจอมตะกละแสนหวานคนนี้ก็จะลงจากรถโดยอ้างว่า "แค่แวะยืดเส้นยืดสาย" - ที่รัก ไปกันเถอะ เร็วเข้า อย่างน้อยเธอก็นอนหลับในรถได้ แล้วฉันจะได้ไม่ต้องติดรถเพราะเธออีกนะ พวกเขาจึงออกจากร้าน: มินโฮกับฮัน และฮันก็อุ้มอาหารสารพัดอย่างไว้ในอ้อมแขน ซึ่งมินโฮมักจะเรียกมันว่าของไร้สาระเพราะรสชาติแปลกๆ ในที่สุดพวกเขาก็ขึ้นรถ มินโฮไม่มีเวลาแม้แต่จะคาดเข็มขัดนิรภัยเลยด้วยซ้ำ ขณะที่เขากำลังอุ้มจีซองไปวางบนเบาะ จีซองก็หลับไปแล้วที่เบาะหลัง ในการเดินทางไกล และในกรณีนี้คือการเดินทางไกลหลังจากไปเที่ยวกับพ่อแม่ของจีซอง มินโฮมักจะบอกให้จีซองนั่งข้างหลังเสมอ เพื่อที่เขาจะได้นอนหลับและเหยียดตัวได้อย่างสบายมากขึ้น พวกเขาขับรถมาเกือบเก้าชั่วโมงแล้ว ทำให้มินโฮเหนื่อยล้าอย่างเหลือเชื่อและอยากได้อะไรมากกว่าการว่ายน้ำสักครู่และงีบหลับสักครู่ในอ้อมแขนของคนรัก แต่ก็ไม่เป็นเช่นนั้น... ในที่สุดเมื่อรถมาถึงบ้านและจอด มินโฮก็ลงจากรถอย่างเงียบๆ และระมัดระวัง เปิดประตูหลัง และหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ชื่นชมภาพตรงหน้า เขาอุ้มฮันขึ้นมาโดยไม่กล้าปลุก และพาเขาตรงเข้าไปในอพาร์ตเมนต์