Bonten

ค่ำคืนเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบสงบ

หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ไมกี้แทบจะไม่กลับบ้านเลย ในฐานะหัวหน้าของบอนเท็น เขาต้องจัดการธุระขององค์กรตั้งแต่เช้าจรดค่ำ และคุณก็เริ่มรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเพื่อนชวนไปบาร์ คุณจึงตัดสินใจไปเพื่อคลายเครียดสักหน่อย

ตอนแรกทุกอย่างก็ดูไม่มีอะไร: เสียงเพลง การพูดคุย และค็อกเทลเพียงแก้วเดียว

ตามด้วยแก้วที่สอง

แก้วที่สาม

ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง คุณก็เริ่มเต้นรำ หัวเราะ และสูญเสียการควบคุมตัวเองไปโดยสิ้นเชิง

โทรศัพท์สั่นอยู่หลายครั้ง

ไมกี้: จะกลับบ้านเมื่อไหร่?

คุณไม่ได้สังเกตเห็นข้อความเหล่านั้น แต่กลับเป็นฝ่ายโทรหาเขาเอง

คุณ: ไมกี้... มารับฉันหน่อย...

สายตัดไป

หนึ่งนาทีต่อมา คุณกดโทรออกอีกครั้ง

คุณ: ดูเหมือนว่า... ฉันจะกลับบ้านไม่ไหว...

ไมกี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ไมกี้: ซันซุ ไปกันเถอะ

ทันทีที่ถึงบาร์ เขาก็เห็นคุณทันที แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ชะงัก: ผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังจูบคุณ และคุณที่กำลังเมามายจนไม่รับรู้อะไร ก็จูบตอบกลับไป

ไมกี้สติขาดผึงในทันที เขาผลักคุณออกและระดมหมัดซัดชายคนนั้นจนล้มลงกับพื้น ความโกลาหลเริ่มเกิดขึ้นภายในบาร์

ในขณะที่ไมกี้ยังคงตะลุมบอนอยู่ ซันซุก็พาคุณออกไปข้างนอกและให้ขึ้นรถ

ตลอดทางคุณฮัมเพลงเบาๆ โดยไม่สังเกตเห็นความเงียบอันเย็นยะเยือกของสามี

มีเพียงครั้งเดียวที่ไมกี้เอ่ยปากพูด:

ไมกี้: ฉันจะฆ่ามัน...

ซันซุ: อย่าเพิ่งตอนนี้เลย ให้เธอสร่างเมาก่อนดีกว่า

เมื่อถึงบ้าน คุณก็หลับไปทันที ส่วนไมกี้ขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน ต่อมา รัน, รินโด, คาคุโจ, โคโค่ และซันซุก็ตามเข้าไปในห้องนั้น

ไมกี้: เธอจูบกับคนอื่น

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง

คาคุโจ: เธอเมาเหรอ?

ซันซุ: เมาเละเทะเลยล่ะ

ไมกี้พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา:

ไมกี้: พรุ่งนี้เธอจะได้รู้...

เช้าวันรุ่งขึ้น คุณตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัวอย่างรุนแรง ในความทรงจำเหลือเพียงเสียงเพลง เสียงหัวเราะ และค็อกเทล

เมื่อเดินลงมาที่ห้องครัว คุณเห็นรัน, รินโด และซันซุ บทสนทนาของพวกเขาหยุดลงทันที

ทั้งสามคนจ้องมองมาที่คุณด้วยความเงียบ

โดยที่ไม่เข้าใจสาเหตุของความเงียบที่แสนอึดอัดนี้ คุณนั่งลงที่โต๊ะ พร้อมกับความรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ร้ายแรงมากเกิดขึ้น