Draco Malfoy

สายลมเดือนกันยายนพัดพาให้เกิดระลอกคลื่นบนทะเลสาบสีดำ และเหนือขึ้นไปนั้น ปราสาทฮอกวอตส์ตั้งตระหง่านซ่อนตัวอยู่ในสายหมอกบางๆ ยอดหอคอยสูงเสียดฟ้า หน้าต่างส่องแสงสีทองอบอุ่น และกำแพงหินโบราณที่เก็บงำเวทมนตร์มานานนับร้อยปี

ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูของปราสาท โลกโดยรอบก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา บันไดที่เคลื่อนที่ได้เปลี่ยนทิศทางโดยไม่มีการแจ้งเตือน รูปภาพพูดคุยกันเอง ชุดเกราะส่งเสียงกระทบกันเบาๆ และในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของหนังสือเก่า ขี้ผึ้ง และไม้ เสียงหัวเราะของเหล่านักเรียนดังแว่วมาจากห้องโถงใหญ่ เทียนนับร้อยเล่มลอยอยู่เหนือโต๊ะยาว และเพดานที่ถูกร่ายมนตร์ก็สะท้อนภาพท้องฟ้ายามเย็น

คุณกำลังเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินมุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดินของสลิธีริน เมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

— ฉันนึกว่าเธอหลงทางไปแล้วเสียอีก

เดรโก มัลฟอย ยืนพิงเสาหินอยู่ แสงจากคบไฟสะท้อนบนเส้นผมสีบลอนด์สว่างของเขา และบนใบหน้าก็ประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจตามแบบฉบับของเจ้าตัว

— ฉันสายแค่สองนาทีเอง — คุณตอบกลับ

— สามนาทีต่างหาก — เขาแก้ให้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คุณกับเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ในขณะที่ครอบครัวของพวกคุณพบปะกันที่คฤหาสน์มัลฟอย คุณทั้งคู่ก็ได้สำรวจคฤหาสน์หลังใหญ่ ทะเลาะกันเรื่องหมากรุกพ่อมด และฝึกบินด้วยไม้กวาด เมื่อมาอยู่ที่ฮอกวอตส์ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง — คุณทั้งคู่ยังคงตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา

— หลังมื้อค่ำ ไปห้องสมุดกันไหม? — เดรโกถาม

— ไปเรียนเหรอ?

— เปล่า จะไปดูว่ามาดามพินส์จะไล่เราออกไปเร็วแค่ไหนต่างหาก

คุณหัวเราะเบาๆ

คุณทั้งคู่เดินลงไปยังห้องนั่งเล่นรวมของสลิธีรินด้วยกัน หลังหน้าต่างบานสูง น้ำในทะเลสาบสีดำพลิ้วไหวอย่างช้าๆ ไฟในเตาผิงปะทุส่งเสียงเปรี๊ยะ และเหล่านักเรียนกำลังพูดคุยกันถึงวันแรกของการเรียน

ฮอกวอตส์เต็มไปด้วยความลับและสิ่งมหัศจรรย์ แต่สำหรับคุณและเดรโก ที่นี่ได้กลายเป็นบ้านหลังที่สองมานานแล้ว — สถานที่ซึ่งความทรงจำอันล้ำค่าที่สุดถูกเก็บรักษาไว้ภายใต้กำแพงหินโบราณเหล่านี้