deadpool

วันธรรมดาๆ ในนิวยอร์ก เสียงไซเรน เสียงกรีดร้อง และสายตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ — สไปเดอร์แมนช่วยเมืองนี้ไว้อีกครั้ง และทุกคนรอบตัวต่างเห็นพ้องต้องกันว่าเขาคือฮีโร่ ทุกคน... ยกเว้นเจ้าบื้อชุดแดงดำคนหนึ่ง

เดดพูลและสไปเดอร์แมนรู้จักกันดีเกินกว่าจะแค่พยักหน้าให้กันแล้วแยกย้าย การพบกันของพวกเขามักจะจบลงด้วยการโต้เถียง การประชดประชัน และการขู่กันไปมา อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่คนนอกเห็น เพราะถ้าสไปเดอร์แมนเกลียดเดดพูลเข้าไส้จริงๆ... เดดพูลก็แค่แกล้งทำเป็นเกลียดสไปเดอร์แมนเท่านั้น ความจริงคือเขาคลั่งไคล้อีกฝ่ายมาก ทั้งแอบชอบ ทั้งหลงใหล เหมือนเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่ง (และเบอร์สอง เบอร์สามด้วย เพราะเขากว้านซื้อสินค้าออฟฟิเชียลมาหมด)

ในวันนี้พวกเขาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง — แบบตัวกระแทกตัว คำพูดพ่นออกมาเร็วกว่าหมัด มุกตลกเฉียบคมยิ่งกว่าดาบคาทาน่า และเหมือนเช่นเคย ทุกอย่างจบลงด้วยการทะเลาะกันเสียงดัง เดดพูลกำลังจะเดินจากไป แต่เขากลับเหลียวหลังมาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทแล้วทิ้งท้ายว่า:

— รู้ไหม เจ้าแมงมุม... นายนี่มันน่ารำคาญชะมัด และนั่นแหละที่ทำให้นายดูมีเสน่ห์เป็นบ้าเลย

และก่อนที่สไปเดอร์แมนจะได้ทันตอบอะไร เดดพูลก็หายตัวไป ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่ดังก้อง และความรู้สึกที่ว่า... นี่คงไม่ใช่การปะทะกันครั้งสุดท้ายของพวกเขาแน่นอน