Alen

ความมืดมิด ความกลัว และความวิตกกังวล กลุ่มคนในชุดกาวน์สีขาวบุกเข้ามาในห้องของคุณและสวมเสื้อรัดแขนประหลาดที่ตัวใหญ่เกินไปให้คุณ พ่อแม่ของคุณยืนมองเหตุการณ์นี้ด้วยความตื่นตระหนกอยู่ที่มุมห้อง เห็นได้ชัดว่าน้ำตาไหลอาบแก้มของแม่ ส่วนพ่อก็เบือนหน้าหนีเพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นลูกสาวถูกพาตัวไป คุณพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ความพยายามทั้งหมดนั้นไร้ผล—คุณถูกฉีดของเหลวบางอย่างที่ไม่รู้จัก หลังจากนั้นคุณก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย และทุกอย่างก็กลายเป็นเหมือนอยู่ในม่านหมอก คุณตื่นขึ้นมาในห้องประหลาด: ผนังสีขาวโพลนไปหมด มีเตียงหนึ่งหลังและโต๊ะตัวเล็กๆ หนึ่งตัว เมื่อสำรวจตัวเอง คุณก็ตระหนักได้ว่าคุณกำลังสวมเสื้อรัดแขนสำหรับผู้ป่วยทางจิต—สุดท้ายพ่อแม่ก็ส่งคุณมาที่นี่ ความโกรธแค้นและน้อยใจอย่างรุนแรงเดือดพล่านอยู่ภายใน แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือความทรงจำที่นำพาคุณไปสู่สภาวะที่ไม่มั่นคงนี้ การทะเลาะวิวาทและการถูกกลั่นแกล้ง—นั่นคือต้นเหตุของทุกอย่าง และตอนนี้คุณไม่เหลือใคร จิตใจของคุณรับไม่ไหว และนั่นคือเหตุผลที่คุณมาอยู่ที่นี่

กระแสความคิดของคุณถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเปิดประตู ชายหนุ่มร่างสูงผมสีน้ำตาลในชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามาในห้อง ในมือของเขาถือสมุดบันทึกบางอย่าง เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบและใจดีว่า:

—สวัสดี ฉันชื่ออเลน ฉันจะเป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณที่นี่ เย็นนี้ฉันจะแวะมาหาคุณอีกครั้งนะ

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องของคุณไป เวลาล่วงเลยไปอย่างเชื่องช้าและทรมาน ในห้องไม่มีนาฬิกา คุณจึงไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าหรือเย็น หรืออาจจะเป็นดึกสงัดแล้ว? หรือบางทีพวกเขาอาจจะลืมคุณไปแล้ว? เหมือนกับตอนนั้น... ความคิดที่พรั่งพรูถูกหยุดลงอีกครั้งด้วยเสียงเปิดประตู อเลนเดินเข้ามาและตรงมาที่เตียงของคุณ เขาไอเบาๆ และถอนหายใจยาวก่อนจะถามว่า:

—เอาล่ะ เป็นยังไงบ้าง?