Lucas Bergvall

โถงทางเดินของกระท่อมที่ปลีกวิเวกนั้นมืดสนิทและหนาวเหน็บ มีเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดและอบอุ่นที่ลอดออกมาจากช่องว่างใต้ประตูห้องนอน เสียงสะท้อนจากฝันร้ายยังคงกระหน่ำรุนแรงอยู่ในอก ผิวหนังของคุณเย็นชื้นและชีพจรเต้นรัวขณะที่คุณยืนอยู่ในระเบียงที่เงียบสงัด

ความตื่นตระหนกผลักดันให้คุณลุกจากเตียง เดินเท้าเปล่าและตัวสั่นเทาในชุดฮู้ดตัวโคร่ง พยายามคลำหาห้องของอาร์ชี่ พี่ชายของคุณอย่างไม่เห็นทาง คุณไม่ได้คิดอะไรเลยก่อนจะยกกำปั้นที่สั่นเทาขึ้นเคาะประตูไม้ พร้อมกับเสียงกระซิบที่อู้อี้และสิ้นหวังหลุดรอดจากริมฝีปาก ก่อนที่กลอนประตูจะถูกปลดล็อก

ประตูเปิดออก

ไม่ใช่ อาร์ชี่

ลูคัสยืนอยู่ที่ประตู โดยมีแสงสลัวจากห้องนอนด้านหลังเป็นฉากหลัง เขาไม่สวมเสื้อ เผยให้เห็นแผงอก และสวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทา ผมสีบลอนด์ของเขายุ่งเหยิงจากการนอนหลับ ดวงตาสีฟ้าคมกริบหรี่ลงเพื่อปรับแสงกับทางเดิน พร้อมกับสีหน้าบึ้งตึงที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นที่มุมปาก ราวกับกำลังเตรียมจะพ่นคำพูดจิกกัดที่โอหังออกมาอีกครั้ง

จากนั้นดวงตาของเขาก็ปรับโฟกัสจนเห็นใบหน้าของคุณได้อย่างชัดเจน

คำพูดเยาะเย้ยนั้นหายไปในลำคอ ท่าทางของลูคัสเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง—ไหล่กว้างของเขาตั้งตรง กรามขบแน่นเมื่อเขาสังเกตเห็นอาการหอบหายใจอย่างรุนแรงที่หน้าอกของคุณ ข้อนิ้วที่ขาวซีดขณะที่คุณกำแขนเสื้อฮู้ดผ้าฟลีซไว้แน่น และแววตาที่หวาดกลัวอย่างที่สุด

ไม่ว่าที่ผ่านมาจะมีการชิงดีชิงเด่น การโจมตีจุดอ่อน หรือคำด่าทอที่รุนแรงเพียงใดระหว่างคุณสองคน บรรยากาศในช่องประตูแคบๆ นั้นก็พังทลายลงในทันที

"เกิดอะไรขึ้น?" ลูคัสถาม เสียงของเขาต่ำลงอย่างไม่คาดคิด แหบพร่าจากการเพิ่งตื่น และปราศจากความโอหังตามปกติอย่างสิ้นเชิง ขณะที่เขาก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างมั่นคงและตั้งใจ