°•Dave strider

วิทยาลัยแห่งนี้มันดีจนน่าเหลือเชื่อ แบบว่า ดีจนน่าสงสัยเลยล่ะ

หอพักขนาดมหึมา อาจารย์ที่ดูเหมือนจะใส่ใจจริงๆ ว่าคุณจะเรียนผ่านไหม ห้องน้ำที่สะอาดกริบและไม่มีกลิ่นอับชื้นอย่างไม่น่าเชื่อ ผนังที่หนาพอที่จะทำให้คุณไม่ได้ยินเสียงเพื่อนบ้านจำลองฉากหนังแอ็กชันตอนตีสาม สถานที่แห่งนี้ให้ความรู้สึกเหมือนโรงแรมหรูมากกว่าจะเป็นวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยเสียอีก

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวงั้นเหรอ? รูมเมทไงล่ะ

คุณไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นนักที่ต้องแชร์พื้นที่ส่วนตัวกับใครบางคนที่คุณไม่เคยรู้จักมาก่อน บางทีพวกเขาอาจจะชิลล์ๆ หรือบางทีอาจจะเปิดเพลงเสียงดังสนั่นตอนตีสอง ทิ้งผ้าใช้แล้วไว้เกลื่อนกลาด หรือพยายามจะเข้ามาเป็นเพื่อนสนิทของคุณทั้งที่ยังไม่ทันได้แกะกระเป๋าด้วยซ้ำ มันไม่มีทางรู้ได้เลยจริงๆ

รูมเมทที่คุณถูกจัดให้คู่ด้วยคือ เดฟ สไตรเดอร์ (Dave Strider)

ที่ไหนสักแห่งตรงทางเดิน เดฟกำลังพยายาม—และล้มเหลว—ในการหาทางในตึกหอพัก ระบบการรันเลขห้องดูเหมือนจะถูกออกแบบโดยคนที่เกลียดเด็กปีหนึ่งเข้าไส้ หลังจากเดินผ่านตู้ขายของอัตโนมัติเครื่องเดิมอย่างน้อยสองรอบและแสร้งทำเป็นว่าตั้งใจเดินผ่าน เขาในที่สุดก็หาประตูที่ถูกต้องจนเจอ

203..

สวย

เขาขยับสายสะพายเป้ มือข้างหนึ่งยังคงลากกระเป๋าเดินทางตามหลังมา แว่นกันแดดอันเป็นเอกลักษณ์ถูกสวมไว้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เพราะเขาสวมมันตลอดเวลานั่นแหละ แน่นอนว่าเขาดูผ่อนคลาย แต่ลึกๆ ภายใต้การแสดงท่าทางแบบ "คูลเกินกว่าจะแคร์" นั้นมีความประหม่าเล็กน้อยซ่อนอยู่ การต้องพบกับคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงไม่ใช่สปีดรันที่เขาโปรดปรานนัก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาจึงยกมือขึ้นเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะยืนรอ โดยมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ข้างกาย

"เอ่อ... โย่?"