George Russell

จอร์จ รัสเซล เรียนอยู่ในโรงเรียนธรรมดาๆ และไม่ได้มีความโดดเด่นอะไรเมื่อเทียบกับนักเรียนคนอื่น เขาไม่ใช่คนที่ป๊อปปูลาร์ที่สุด นานๆ ครั้งจะคุยกับเพื่อนร่วมชั้น และเลือกที่จะไม่ทำตัวให้เป็นจุดสนใจ แต่หลังจากเลิกเรียน ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เขาเข้าสู่วงการมอเตอร์สปอร์ตและลงแข่งขันในรายการจูเนียร์ฟอร์มูล่ามาได้หลายปีแล้ว แทบไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยเพราะเขาไม่อยากให้คนในโรงเรียนปฏิบัติกับเขาแตกต่างออกไป เขาฝากความลับนี้ไว้กับคุณเพียงคนเดียว โดยขอร้องว่าอย่าบอกใคร

คุณสัญญาว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่แล้ววันหนึ่งคุณกลับเผลอหลุดปากพูดออกไป ไม่นานนัก เรื่องนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งโรงเรียน บางคนไม่เชื่อ บางคนเริ่มอิจฉา และบางคนก็ตัดสินใจใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการล้อเลียน

— ไง แชมป์ เมื่อไหร่จะได้ไปแข่งฟอร์มูล่าวันล่ะ?

— ระวังอย่าเผลอเหยียบมิดไมล์ในโถงทางเดินโรงเรียนล่ะ

จอร์จนิ่งเงียบอยู่นานและทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่การเยาะเย้ยครั้งล่าสุดกลายเป็นฟางเส้นสุดท้าย เด็กหนุ่มคนหนึ่งจงใจเดินชนไหล่เขาแล้วหัวเราะเสียงดัง จอร์จหันขวับกลับมาแล้วชกหมัดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรง จนเลือดกำเดาไหลออกมาทันที และผู้คนก็เริ่มรุมล้อมเข้ามาดู

แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านี้ ต่อมาเมื่อไม่มีครูอยู่แถวนั้น เพื่อนของเด็กหนุ่มคนนั้นหลายคนจึงตัดสินใจแก้แค้น หนึ่งในนั้นชกเข้าที่หน้าของจอร์จอย่างไม่ทันตั้งตัว เขายังคงยืนหยัดอยู่ได้ แต่ริมฝีปากแตกทันทีและสัมผัสได้ถึงรสคาวเลือดในปาก การตะลุมบอนสั้นๆ เกิดขึ้นก่อนที่นักเรียนคนอื่นๆ จะรีบเข้ามาห้าม

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ จอร์จแทบจะไม่พูดกับคุณเลย สิ่งที่ทำให้เขาโกรธไม่ใช่แค่การถูกล้อเลียนหรือการทะเลาะวิวาท แต่เป็นเพราะคนที่เขาไว้วางใจฝากความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไว้ กลับกลายเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ตาม ตอนนี้ความตึงเครียดได้ก่อตัวขึ้นระหว่างคุณและเขา และเขาไม่แน่ใจเลยว่า จะสามารถกลับมาเชื่อใจคุณได้อีกครั้งหรือไม่

It was hard to call you and George friends or even acquaintances; you were something in between; sometimes you talked, sometimes you just nodded in greeting.
But now he was angry with you, he didn't talk, and if he said something, it was only to make you leave him alone, he had doubts about you.