Roronoa Zoro -Paper Marriage

เสียงของสายฝนที่ตกกระทบหลังคารถเป็นสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดภายในรถลิมูซีน

(User) นั่งอยู่ที่ขอบเบาะหนังสีครีม พยายามอย่างเปล่าประโยชน์ที่จะไม่ให้ชุดเจ้าสาวที่เปียกโชกทำให้เบาะเปียกตาม น้ำเย็นจัดซึมลึกถึงกระดูก แต่การสั่นเทาของมือเธอนั้นไม่ใช่เพียงเพราะความหนาว แต่เป็นเพราะผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ โรโรโนอา โซโร จ้องมองเธอด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์แบบเดียวกับที่นักล่าประเมินเหยื่อที่บาดเจ็บ ไม่มีความสงสารในแววตาของเขา มีเพียงการคำนวณ เขาหยิบผ้าขนหนูแห้งจากช่องเก็บของลับยื่นให้เธอ และตอนนี้เขากำลังรอให้เธอหยุดสั่นเพื่อที่จะเริ่มคุยเรื่องธุรกิจ

สิบนาทีก่อนหน้านี้ (User) อยู่หน้าโบสถ์ ในชุดเจ้าสาวที่ลดราคาและเปียกโชกไปด้วยสายฝน เธอเพิ่งเห็นเจ้าบ่าวของเธอแลกคำสาบานกับวิกตอเรีย ทายาทสาวผู้ร่ำรวย

เธอทำงานหนักเพื่อเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ประหยัดเงินเพื่อจ่ายค่าเล่าเรียน และยอมกินของเหลือเพื่อสนับสนุนการศึกษาของเขา แต่ตอนนี้ เขากลับพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติขณะควงแขนเจ้าสาวในชุดฟูฟ่องว่า — เธอคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะแต่งงานกับคนจนๆ อย่างเธอ?

เธอนั่งคุดคู้บนทางเท้าที่เปียกและเย็นเฉียบ น้ำตาไหลอาบแก้ม โดยมีเสียงเพลงมาร์ชแต่งงานดังเป็นฉากหลัง ซึ่งเป็นเพลงที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอเลยแม้แต่น้อย

ในวินาทีนั้น รถสีดำคันยาวหรูหราคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าโบสถ์ ไฟหน้ารถตัดผ่านความมืดมิดของพายุ

โซโรกำลังรีบ เขามีเวลาจำกัด เขาต้องแต่งงานก่อนเที่ยงคืน มิฉะนั้นเขาจะสูญเสียการควบคุมบริษัทครอบครัวและมรดกของคุณปู่ เขามาที่โบสถ์แห่งนี้เพื่อมองหาปาฏิหาริย์ หรือสัญญาณบางอย่าง และนั่นคือวิธีที่พวกเขาได้พบกัน

ภายในรถ

— ดื่มนี่ซะ — เขาออกคำสั่ง พร้อมยื่นแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีอำพันให้เธอ

(User) รับมันมาด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา

— นี่คืออะไรคะ?

— บรั่นดี มันจะช่วยให้เธออบอุ่นขึ้น เธอจำเป็นต้องมีสติถ้าอยากจะฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะพูด

(User) จิบเข้าไปคำหนึ่ง ของเหลวนั้นแผดเผาลำคอ แต่ความร้อนก็แผ่ซ่านไปทั่วอกอย่างรวดเร็ว

— ดี — โซโรพูด พร้อมวางแก้วของตัวเองลงบนโต๊ะข้างๆ — เรามีเวลาไม่มาก (User) ฉันต้องแต่งงานก่อนเที่ยงคืน เพราะฉะนั้นฉันจะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน

เขาโน้มตัวมาข้างหน้า วางศอกลงบนเข่า ออร่าแห่งอำนาจของเขาแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่แคบๆ ของตัวรถ

— นี่คือธุรกิจ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น เธอต้องการ... อืม ดูจากสถานการณ์ของเธอแล้ว เธอคงต้องการทุกอย่าง ส่วนฉันต้องการใบทะเบียนสมรส

— ทำไมคะ? — (User) ถาม

— เพราะคุณปู่ของฉัน เจ้าของทุกอย่างที่เธอเห็นและไม่เห็น ได้ระบุเงื่อนไขเฉพาะเจาะจงไว้ในพินัยกรรม ฉันต้องเป็นผู้ชายที่ "มั่นคงและมีครอบครัว" ถึงจะได้รับสิทธิ์ควบคุมอาณาจักรธุรกิจทั้งหมด — โซโรทำหน้าขยะแขยงเมื่อพูดคำนั้น — น่าตลกที่ตอนนี้ท่านไม่อยู่ในสถานะที่จะสั่งการได้ แต่ทนายของท่านยังอยู่

— ไม่อยู่ในสถานะสั่งการ?

— ท่านอยู่ในอาการโคม่า — โซโรอธิบายอย่างเย็นชา — ท่านเส้นเลือดในสมองแตกเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน หมอไม่ค่อยมีความหวัง แต่ในทางกฎหมายท่านยังคงเป็นประธานบริษัท ถ้าฉันไม่แต่งงานวันนี้ ซึ่งเป็นเส้นตายที่ท่านกำหนดไว้เมื่อปีที่แล้ว อำนาจการควบคุมจะตกไปอยู่ในมือของคณะกรรมการบริหารที่เป็นพวกแร้งทึ้ง ซึ่งจะรื้อบริษัททิ้งภายในไม่กี่เดือน

(User) ก้มมองแก้วในมือ ผู้ชายที่โคม่า หลานชายที่สิ้นหวัง

— ขอให้ท่านฟื้นเร็วๆ นะคะ — เธอพึมพำ และพูดออกมาจากใจ เธอรู้ซึ้งถึงการสูญเสียครอบครัว รู้ว่าการขาดหายไปเป็นอย่างไร เธอไม่ปรารถนาให้ใครตาย แม้แต่คุณปู่ของผู้ชายจองหองคนนี้

โซโรจ้องมองเธอ มองหาความประชดประชันหรือการประจบสอพลอ แต่เขากลับพบเพียงความจริงใจในดวงตาสีม่วงคู่นั้น สิ่งนี้ทำให้เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาสำรวมท่าทีได้อย่างรวดเร็ว

— แต่มาเข้าเรื่องเงื่อนไขกัน ถ้าเธอยอมรับ เราจะเซ็นเอกสารสองฉบับตอนนี้เลย ใบทะเบียนสมรสทางแพ่ง และสัญญา前สมรสรวมถึงสัญญาการรักษาความลับที่เข้มงวดมาก

— เงื่อนไขเหรอคะ?

— ข้อหลักคือระยะเวลา — โซโรอธิบาย พร้อมนับนิ้ว — เราจะหย่ากันไม่ได้จนกว่าคุณปู่จะมอบอำนาจควบคุมบริษัททั้งหมดให้ฉัน และมรดกถูกโอนเป็นชื่อฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

— แล้ว... เรื่องนั้นจะใช้เวลานานแค่ไหนคะ? — (User) ถาม ความคิดที่ต้องผูกมัดกับคนแปลกหน้าทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจ

— ฉันไม่รู้ อาจจะเป็นเดือน หรืออาจจะเป็นปี ขึ้นอยู่กับว่าท่านจะฟื้น หรือ... เสียชีวิต — โซโรพูดโดยไม่กะพริบตา — จนกว่าจะถึงตอนนั้น ในทางกฎหมาย เธอคือคุณนายโรโรโนอา

(User) พยักหน้าช้าๆ เธอไม่มีที่ไป อพาร์ตเมนต์ที่เคยแชร์กับอัลเบิร์ตไม่ใช่บ้านของเธออีกต่อไป เธอไม่มีเงิน เพราะใช้ไปหมดแล้วกับงานแต่งงานและการเรียนของเขา

— นอกจากเรื่องเวลา ยังมีกฎการใช้ชีวิตร่วมกัน — โซโรพูดต่อ พร้อมหยิบแฟ้มหนังสีดำออกจากกระเป๋าเอกสาร — ฉันอยากให้เธอเข้าใจว่านี่จะเป็นการแต่งงานแค่ในนาม เป็นเพียงฉากบังหน้า เราจะไม่แชร์บ้าน ไม่แชร์ห้อง และไม่แชร์เตียง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น (User) รู้สึกโล่งอกอย่างมหาศาล ความกลัวที่ว่าเขาจะคาดหวัง "สิทธิ์ในฐานะสามีภรรยา" มลายหายไป

— แต่ความตั้งใจของฉันคือการเก็บเธอเป็นความลับ จะดีกว่าถ้าฉันไม่แนะนำเธอให้สื่อมวลชนรู้จัก

— ฉันเห็นด้วยค่ะ — (User) ตอบ เธอไม่มีความสนใจที่จะโด่งดัง หรือรู้จักกับพวกคนรวยที่จะมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม เหมือนที่วิกตอเรีย นาวาร์โร ทำที่โบสถ์

โซโรสังเกตเธอ (User) ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร สำหรับเธอ เขาเป็นเพียงผู้ชายในชุดสูทราคาแพงที่มีกระเป๋าสตางค์ตุง ซึ่งนั่นทำให้เขาพอใจ ผู้หญิงที่รู้ว่าโรโรโนอา โซโร คือใคร มักจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจในขณะที่คำนวณยอดเงินในบัญชีของเขา แต่ (User) ดูเหมือนจะไม่รู้จักโลกของเขาเลยจริงๆ

— ฉันจะได้เจอครอบครัวของคุณบ้างไหมคะ? — เธอถามด้วยความอยากรู้

— คงไม่ นอกจากจะจำเป็นจริงๆ อย่างที่บอกไป แล้วครอบครัวเธอล่ะ? — เขาถาม พร้อมถือปากกาค้างไว้เหนือกระดาษ — ฉันต้องรับมือกับพ่อที่หวงลูกสาว หรือพี่น้องที่มาขอสมัครงานไหม?

— ไม่ค่ะ — (User) ตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด พร้อมเชิดหน้าขึ้น — ฉันเป็นกำพร้า โตมาในสถานสงเคราะห์ ฉันไม่มีใครเลย

โซโรพยักหน้า สมบูรณ์แบบ เขาคิด ไม่มีพันธะ ไม่มีดราม่า ไม่มีพ่อตาแม่ยาย ผู้สมัครในอุดมคติหล่นลงมาจากฟ้าจริงๆ

— ดี งั้นมาคุยเรื่องค่าตอบแทน — โซโรปรับน้ำเสียงเป็นทางการ — ฉันไม่ทำงานฟรี และไม่คาดหวังให้เธอทำเช่นกัน เพื่อแลกกับลายเซ็นและเวลาของเธอ ฉันจะให้บ้านหลังหนึ่ง ฉันมีอสังหาริมทรัพย์ในโซนเหนือ มันอาจจะดูเรียบง่ายสำหรับมาตรฐานของฉัน แต่สะดวกสบาย ฉันจะโอนเป็นชื่อเธอทันที มันจะเป็นของเธอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นระหว่างเรา

— และฉันจะให้เงินจำนวนหนึ่งทุกเดือน ซึ่งเพียงพอที่จะให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสะดวกสบายโดยไม่ต้องทำงานถ้าเธอไม่ต้องการ

(User) มองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝ้าขึ้น เงินนั้นช่างเย้ายวนใจ ใช่ แต่เธอไม่อยากเป็นผู้หญิงที่เกาะผู้ชายกิน อัลเบิร์ตเคยใช้เธอแล้วทิ้งเพราะเธอหยุดนิ่งในขณะที่เขาก้าวหน้า เธอจะไม่ทำผิดพลาดแบบนั้นอีก เธอมีความฝัน

— มีอะไรที่เธอต้องการเป็นพิเศษไหม? — โซโรถาม ดึงเธอออกจากภวังค์ — รถ? เครื่องประดับ? การเดินทาง? ขอมาได้เลย (User) ฉันเป็นคนใจกว้างเวลาปิดดีลธุรกิจ

(User) หันกลับมาสบตาเขา ในวินาทีนั้น โซโรเห็นความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเศร้าของหญิงสาวเป็นครั้งแรก

— ฉันอยากเรียนค่ะ — เธอพูด — ฉันอยากเรียนแพทย์

โซโรเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

— แค่นั้นเหรอ? แพทย์เนี่ยนะ?

— ใช่ค่ะ อัลเบิร์ต... คู่หมั้นของฉัน... — คำพูดนั้นติดอยู่ในลำคออย่างขมขื่น — เขาเรียนกฎหมายโดยมีความช่วยเหลือจากฉัน ฉันยอมเลื่อนการเรียนของตัวเองเพื่อเขา ฉันไม่ต้องการเครื่องประดับค่ะโซโร ฉันต้องการปริญญา ฉันอยากเป็นใครสักคนด้วยตัวของฉันเอง

โซโรรู้สึกถึงความนับถือเล็กน้อย มันเป็นคำขอที่ฉลาด เครื่องประดับสูญหายได้ เงินใช้หมดได้ แต่ปริญญาและความรู้จะอยู่กับเธอตลอดไป

— ตกลง — เขาตอบโดยไม่ลังเล — ดาเมียนจะจัดการให้

— ดาเมียน?

— คนสนิทของฉัน เขาเป็นคนขับรถตอนนี้ — โซโรชี้ไปทางห้องคนขับที่กั้นด้วยกระจกสีเข้ม — ดาเมียน รอสซี จะจัดการเรื่องการสมัครเรียนและจ่ายค่าเล่าเรียนทั้งหมดในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ หนังสือ อุปกรณ์ การเรียนเฉพาะทาง... ทุกอย่างฉันจ่ายเอง ส่วนเธอจะเรียนจบหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับเธอ ฉันให้ปัจจัยสนับสนุน ส่วนเธอให้ความพยายาม

— ฉันว่ามันยุติธรรมดีค่ะ

— ถ้าเธอต้องการอะไร — โซโรเสริม พร้อมก้มมองเอกสารอีกครั้ง — เธอติดต่อเขาได้เลย อันที่จริง เรื่องอะไรก็ตาม ปัญหาเรื่องบ้าน หรือความจำเป็นทางการแพทย์ ให้คุยกับดาเมียนโดยตรง เขาคือตัวกลางของฉัน

— ฉันจะไม่ได้คุยกับคุณเลยเหรอคะ?

— ไม่ — โซโรตอบเด็ดขาด — จะไม่มีการติดต่อกันระหว่างเรา ฉันมีชีวิตของฉัน ธุรกิจของฉัน และ... เรื่องส่วนตัวของฉัน ส่วนเธอก็มีชีวิตของเธอ ฉันจะไม่ขอความซื่อสัตย์จากเธอ (User) เพราะนี่ไม่ใช่การแต่งงานจริงๆ

โซโรคิดจะเพิ่มข้อกำหนดเรื่องการรักษาภาพลักษณ์ เขาไม่ได้คิดจะซื่อสัตย์ ชีวิตโสดที่ใครๆ ต่างหมายปองของเขาจะไม่หยุดลงเพียงเพราะกระดาษแผ่นเดียว แต่เขาก็ไม่อยากให้ (User) ไปปรากฏตัวบนหน้าปกนิตยสารราคาถูกกับแฟนสามคนพร้อมกัน

— อย่างไรก็ตาม — เขาชี้แจง — ฉันจะบอกให้ทนายเพิ่มข้อกำหนดเรื่องการรักษาภาพลักษณ์ในสัญญาความลับที่จะส่งให้เธอพรุ่งนี้ เธอจะทำอะไร กับใครก็ได้ แต่ขอให้เป็นเรื่องส่วนตัว อย่าทำให้ฉันขายหน้า ถ้าเธอเดทกับใคร อย่าให้กล้องจับได้ เข้าใจไหม?

— ฉันไม่มีความตั้งใจจะเดทกับใครค่ะ — (User) ตอบอย่างขมขื่น — ฉันคิดว่าฉันเจอผู้ชายมาพอสำหรับทั้งชีวิตแล้ว

— แบบนั้นยิ่งดี — เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่เขารู้ว่า (User) ยังเด็กและตอนนี้แค่กำลังเจ็บปวด อีกไม่กี่ปีเธอคงเปลี่ยนใจ และเขาควรจะป้องกันไว้ก่อน

โซโรกางสัญญาลงบนโต๊ะไม้โนวอลขนาดเล็กที่พับได้ เขายื่นปากกาหมึกซึมด้ามทองเลี่ยมแลคเกอร์สีดำให้เธอ

— เซ็นตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้

(User) รับปากกามา มันมีน้ำหนัก เธอจ้องมองบรรทัดสีดำของข้อความทางกฎหมาย คำว่า "แยกสินสมรส" "ระยะเวลาไม่กำหนด" "การโอนสิทธิ์"

ชั่วขณะหนึ่ง เธอสงสัยว่ากับดักอยู่ที่ไหน มันดูง่ายเกินไป

เธอมองโซโร เขาไม่ได้ช่วยเธอเพราะความใจดี เขาแค่ใช้ประโยชน์จากเธอ แต่เธอก็ใช้ประโยชน์จากเขาเช่นกัน มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม ผู้ประสบภัยสองคนที่เกาะแผ่นไม้เดียวกันด้วยเหตุผลที่ต่างกัน

— ตกลงไหม? — เขาถามอย่างไม่อดทน พร้อมมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกสี่สิบนาทีก่อนเที่ยงคืน

(User) สูดลมหายใจลึก กลืนความกลัวและความโหยหาในชีวิตที่เธอเคยคิดว่าจะมี ชีวิตนั้นได้ตายจากไปแล้ว

— ค่ะ — เธอตอบอย่างมั่นคง — ฉันตกลง

ปลายปากกากรีดลงบนกระดาษ (User) Graham

ด้วยลายเซ็นนั้น เธอขายอิสรภาพเพื่อซื้ออนาคตของตัวเอง

โซโรรีบเก็บเอกสาร ตรวจสอบลายเซ็น และถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเก็บทุกอย่างลงแฟ้มและเคาะกระจกกั้นสองครั้ง

รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล ลื่นไหลไปตามถนนที่เปียกชื้น

— ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนะ คุณภรรยา — โซโรพูดพร้อมรินเครื่องดื่มอีกแก้วและก้มมองมือถือ ลืมเลือนเธอไปในทันที

(User) เอนหลังพิงเบาะ มองแสงไฟของเมืองที่พร่าเลือนเพราะสายฝน เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นภรรยา เธอรู้สึกเหมือนผู้รอดชีวิต

---

หกปีผ่านไป ตามที่ตกลงกันไว้ ตั้งแต่บ่ายวันฝนตกที่ทั้งคู่เซ็นสัญญาแต่งงานด้วยความสิ้นหวังและความแค้น พวกเขาไม่ได้พบกันอีกเลยตลอดหกปี เหมือนเส้นขนานสองเส้น

ในเพนท์เฮาส์ของตึก Roronoa Tower ความเงียบงันเกือบจะสมบูรณ์แบบ

โรโรโนอา โซโร ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ท่อนบนเปลือยเปล่า ในมือถือแก้ววิสกี้บ่ม เขามองแสงไฟของเมืองด้วยความเฉยเมยแบบเดียวกับที่เขามองทุกสิ่งในช่วงหลังมานี้ เขาอายุสามสิบเอ็ดปี และโลกยกย่องให้เขาเป็นเทพเจ้าทางการเงิน ผู้แตะต้องไม่ได้และไร้พ่าย แต่ภายในเขากลับรู้สึกว่างเปล่า ไม่มีอะไรที่เติมเต็มเขาได้จริงๆ

ด้านหลังของเขา บนเตียงหลังใหญ่ ผ้าห่มขยับเขยื้อน คอนสแตนซายืดตัวด้วยความเกียจคร้านเหมือนแมวที่อิ่มเอม เธอคือผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดคนใหม่ของ Roronoa Corp ผู้หญิงที่สวยสะดุดตา ฉลาดในหน้ากระดาษ แต่เจตนาชัดเจนจนน่าเบื่อ เธอเข้ามาในบริษัทเมื่อสามเดือนก่อนด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน ไม่ใช่เพื่อเพิ่มยอดขาย แต่เพื่อพิชิตผู้ชายที่ไม่มีใครพิชิตได้

โซโรจิบวิสกี้คำโต ของเหลวสีอำพันแผดเผาลำคอ แต่ไม่เพียงพอที่จะลบความรู้สึกเบื่อหน่าย พวกเขาใช้เวลาด้วยกันไม่กี่คืน และความแปลกใหม่ก็ระเหยหายไป คอนสแตนซาไม่ใช่คนแย่บนเตียง แต่เธอคาดเดาได้ง่าย และในเรื่องงาน ไอเดียของเธอก็ธรรมดา โซโรเกลียดความธรรมดา

เขากำลังคิดว่าพรุ่งนี้เช้าจะโทรหาดาเมียน รอสซี ดาเมียนคือเงาของเขา หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย คนขับรถ และผู้ชายคนเดียวที่เขาไว้ใจให้จัดการ "ขยะ" ของเขา เขาจะสั่งสั้นๆ ว่า "ไล่คอนสแตนซาออก จ่ายเงินชดเชยให้งามๆ เพื่อให้เธอหุบปาก และหาคนที่เก่งจริงๆ มาดูแลฝ่ายการตลาด คนที่ทำงาน ไม่ใช่คนที่หาผัว"

เขารู้สึกถึงอ้อมแขนเรียวบางที่โอบรอบเอวจากด้านหลัง แต่โซโรมีความรู้สึกไม่ต่างจากตอนที่ถูกเฟอร์นิเจอร์สัมผัส

วันนี้ฉันรู้เรื่องหนึ่งที่ทำให้ช็อกมากเลยค่ะ — เธอซิบใกล้หูเขา พร้อมใช้เล็บวาดวงกลมบนหน้าอก

โซโรเลิกคิ้ว

— รู้อะไร? — เขาถาม ตอบรับตามน้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

— รู้ว่าคุณเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว

ความเงียบปกคลุมห้อง โซโรไม่เกร็ง ไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่จิบเครื่องดื่มอีกคำ

— แล้วมันน่าแปลกใจตรงไหน? มันเป็นข้อมูลสาธารณะ ถึงแม้สื่อจะไม่พูดถึงมันแล้วก็เถอะ

— ใช่ แต่... — เธอผละออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเขา มองหาปฏิกิริยา — คุณซ่อนภรรยาไว้ ไม่เคยมีใครเห็นเธอเลย แม้แต่ในงานกาล่าการกุศล บางคนบอกว่าเธออยู่ต่างประเทศ หรือเป็นคนพิการ หรือไม่คุณก็แค่เกลียดเธอ

โซโรหัวเราะสั้นๆ อย่างไร้อารมณ์

— ผู้คนจินตนาการเก่งดีนะ

ความจริงนั้นเรีย