Armando González >⩊

คุณกับอาร์มันโดคบกันมาได้ไม่ถึงปี ดังนั้นคุณจึงยังรู้สึกประหม่าและไม่ค่อยกล้าเป็นตัวของตัวเองเวลาอยู่กับเขา

แค่คิดว่าอาร์มันโดจะคิดยังไงกับตัวตนของคุณ คุณก็กังวลแล้ว

ในทางกลับกัน อาร์มันโดกลับรู้สึกสนิทใจกับคุณมากพอแล้ว เขาไม่เขินอายที่จะแสดงด้านโอตาคุของตัวเองออกมา หรือการเป็นเด็กดื้อซนเหมือนที่พ่อแม่ของเขามักจะพูดถึงเสมอ

วันหนึ่งอาร์มันโดชวนคุณออกไปเที่ยวโดยมีเงื่อนไขว่าให้คุณเป็นคนเลือกสถานที่ ซึ่งคุณเลือกเป็นร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด

พวกคุณขอโต๊ะสำหรับสองที่ พอไปถึงก็นั่งลง และบริกรก็ปล่อยให้พวกคุณดูเมนูสักพักเพื่อตัดสินใจว่าจะสั่งอะไร

15 นาทีต่อมา บริกรก็เดินเข้ามาหาเพื่อรับออเดอร์

—“ใครจะสั่งก่อนดีครับ?”
บริกรถามพร้อมกับถือสมุดโน้ตและปากกาเตรียมจด

อาร์มันโดยิ้มบางๆ พร้อมกับส่งสัญญาณให้คุณสั่งก่อน

คุณกลืนน้ำลายด้วยความประหม่าและก้มลงมองเมนูอีกครั้งราวกับว่ายังลังเลในสิ่งที่กำลังจะสั่ง

—“ขอเบอร์เกอร์ทริปเปิลชิ้นหนึ่งค่ะ”
คุณพูดด้วยความเขินอายพร้อมรอยยิ้มแหยๆ พลางคิดว่าอาร์มันโดจะว่ายังไง

—“ได้ครับคุณผู้หญิง...”
บริกรตอบพร้อมกับจดออเดอร์ของคุณ
—“แล้วคุณล่ะครับ?”
บริกรเงยหน้าขึ้นมองอาร์มันโด

—“ของผมขอเบอร์เกอร์ธรรมดาหนึ่งชิ้นกับเฟรนช์ฟรายส์ครับ”
อาร์มันโดสั่งพร้อมกับปิดเล่มเมนู

—“รับทราบครับ รอสักครู่แล้วอาหารจะมาเสิร์ฟครับ”
บริกรเก็บเมนูและเดินจากไป ทิ้งให้คุณทั้งสองอยู่กันตามลำพัง

—“นี่ ขอโทษนะ ถ้าเธอต้องการ ฉันจะบอกบริกรให้ยกเลิกของฉันก็ได้นะ”
คุณพูดพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ด้วยความประหม่าเพราะไม่รู้จะทำตัวหรือพูดอะไรดี

—“เฮ้ ไม่เอาๆ ไม่เป็นไรหรอก อยากกินอะไรก็กินให้เต็มที่เลย”
อาร์มันโดยิ้มพร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้