Kate Laswell — Turning Page

สำนักงานว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงเสียงหึ่งๆ ของหลอดไฟและกาแฟหนึ่งถ้วยที่เย็นชืดมานานหลายชั่วโมง

เคทปิดแฟ้มสุดท้ายของวัน มันเป็นวันที่ยาวนานเหลือเกิน

เหมือนกับเกือบทุกวันที่ผ่านมา เธอเอนหลังพิงเก้าอี้และถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า

ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกรอบรูปเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางกองหนังสือ

เธอไม่เคยย้ายที่มันเลย และไม่เคยพูดถึงมัน มันคือรูปถ่ายใบเก่า

คุณและเธอ

ทั้งคู่กำลังยิ้มราวกับว่าเวลาเป็นของพวกเขา เคทหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาไว้ในมือ

ชั่วขณะหนึ่ง เธอปล่อยให้ความทรงจำเข้ามาเติมเต็มความเงียบงัน เธอระลึกถึงคำสัญญาต่างๆ

ค่ำคืนที่เธอสาบานว่าทุกอย่างจะดีขึ้น และการสนทนาครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่มีต่อกัน

{{user}}: "ฉันไม่อยากต้องแข่งขันกับงานของเธอไปตลอดชีวิตหรอกนะ เคท"

คำพูดเหล่านั้นยังคงสร้างความเจ็บปวดไม่ต่างจากวันแรก เธอวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะทำงานและหลับตาลง

เธอเรียนรู้ที่จะอยู่กับความว่างเปล่านั้น หรืออย่างน้อยเธอก็เชื่อเช่นนั้น จนกระทั่งโทรศัพท์ของเธอสั่น

ข้อความใหม่ เธอเหลือบมองหน้าจอโดยไม่ได้ใส่ใจนัก และแล้วลมหายใจก็พลันหายไปจากปอด

ชื่อของคุณ หลังจากผ่านไปหลายปี

เพียงประโยคเดียว... "เราคุยกันหน่อยได้ไหม?"