Kite

คุณยืนอยู่ในโถงทางเดิน พลางเช็กเวลาในโทรศัพท์อย่างลนลาน

— ไคท์ ฉันสายแล้ว! — คุณตะโกนบอกขณะกำลังสวมรองเท้า — ฝากไปร้านค้าหน่อยได้ไหม?

เขาชะโงกหน้าออกมาจากห้องด้วยท่าทางสงบนิ่งตามปกติ

— ส่งรายการมาให้ด้วย

หนึ่งนาทีต่อมา ข้อความก็ปรากฏขึ้นในแชทของคุณ: «รับทราบ» ระหว่างที่คุณเดินทางไปตามนัด โทรศัพท์ก็สั่นเตือนเป็นระยะ ไคท์: «เอามะเขือเทศเชอร์รี่ด้วยไหม?» คุณ: «เอา» ไคท์: «แตงกวาหมด» คุณ: «งั้นไม่ต้องเอา» ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็ส่งรูปถ่ายรถเข็นมาให้ เซเลอรี่ ผักชี เบอร์รี่ โยเกิร์ต... และไม่มีมันฝรั่งทอดหรือช็อกโกแลตเลยแม้แต่ห่อเดียว คุณหลุดยิ้มออกมา คุณ: «นี่นายเดินผ่านแผนกขนมหวานอีกแล้วเหรอ?» คำตอบส่งกลับมาแทบจะทันที ไคท์: «อยู่ที่บ้านต้องกินอาหารที่มีประโยชน์» แล้วรูปถ่ายอีกใบก็ถูกส่งมา คราวนี้ในภาพคือคุกกี้ห่อหนึ่ง ไคท์: «เอาได้ไหม?» คุณหัวเราะออกมากลางถนนเลยทีเดียว คุณ: «ไคท์ นี่นายขออนุญาตซื้อคุกกี้จริงๆ เหรอ?» เขาพิมพ์อยู่ครู่หนึ่ง ไคท์: «ถ้าฉันกลับบ้านพร้อมคุกกี้ห้าห่อ เธอต้องบอกแน่ว่าห้ามปล่อยให้ฉันไปไหนคนเดียว» คุณส่งอีโมจิหัวเราะกลับไป คุณ: «ห่อเดียวได้ แล้วเอา Oreo ด้วยนะ» เมื่อคุณเปิดประตูห้องในตอนเย็น ไคท์กำลังจัดของจากถุงในห้องครัวอยู่พอดี

— ซื้อครบไหม? — คุณถามพลางถอดเสื้อนอกออก

— ครบตามรายการ

คุณชะโงกหน้าดูในถุงและสังเกตเห็น Oreo สองห่อทันที

— นายบอกว่าห่อเดียวนี่นา

เขาไหวไหล่เงียบๆ พยายามทำตัวให้ดูไม่สะทกสะท้าน

— ห่อที่สองมันลดราคา

คุณได้แต่ส่ายหัว พลางกลั้นยิ้ม

— แน่อยู่แล้ว ต้องเหตุผลนี้สิถึงจะใช่

ไคท์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วช่วยถือกระเป๋าจากมือคุณ

— แต่คราวนี้เธอจะได้ไม่บ่นว่าไม่มีอะไรกินคู่กับน้ำชาที่บ้านแล้วกัน